Think positive! blog :: Στάθης Χαϊκάλης

Πώς μπορείτε να υποστηρίξετε το Up Greek Tourism και τον ελληνικό τουρισμό

2012-01-16T15:33:00.004+02:00

Αυτές οι γραμμές έχουν στοχο να βοηθήσουν σε μια στοιχειώδη ενημέρωση φίλων που ρωτούν επίμονα με ποιο τρόπο μπορούν να βοηθήσουν την εθελοντική κίνηση Up Greek Tourism . Είναι πρωτοβουλία πολιτών, ανεξάρτητη απο το κράτος ή επιχειρηματικούς ομίλους, όπως έγραψε και το ενθαρρυντικό άρθρο της Καθημερινής. Αναφέρω κάποιες κινήσεις όπως μου έρχονται στο μυαλό:

1. Αν σας ενδιαφέρει κάντε ένα like εδώ ή ενα follow εκεί

2.Πείτε το σε φίλους σας, γνωστούς, συνεργάτες

3. Ενημερώστε κυρίως γνωστούς σας στις ΗΠΑ , αλλά και γενικότερα έλληνες της διασποράς

4. Μη διστάσετε να το αναφέρετε σε αλλοδαπούς φίλους της Ελλάδας, συνήθως ειναι οι καλύτεροι υποστηρικτές

Ο Γιώργος Κλειβοκιώτης που είχε την αρχική ιδέα, ο 'πιο έλληνας απο πολλούς έλληνες' Ονικ Παλατζιάν και εγώ, εμείς οι τρεις που το ξεκινήσαμε, έχουμε μια σημαντική αρχή: το Up Greek Tourism ειναι μια πρωτοβουλία που δεν έχει καμμιά διάθεση να κινηθεί μοναχικά... Ειναι όρος να συναντηθούμε με όλες τις προσπάθειες που εχουν αντίστοιχους στόχους, να ζητήσουμε υποστήριξη και γι αυτές, να μοιραστούμε αγωνίες και ανθρώπινη συνδρομή.. Η κρίση της χώρας, κοινωνική και οικονομική, ειναι τόσο μεγάλη και η Ελλάδα τόσο μικρή, που είναι μικρόχαρο να δημιουργούνται 'αυτόνομες' κινήσεις, που η κάθε μια πορεύεται το μικρό της, μοναχικό δρόμο... Σε δύο χρόνια Μνημονίου και Τρόικας, είδαμε δεκάδες φιλόδοξες κινήσεις, που δεν κατάφεραν να εμπνεύσουν μεγάλα κοινά ή να ενώσουν επιμέρους πρωτοβουλίες.. To UP Greek Tourism έχει εξ αρχής στόχο να υποστηρίξει κάθε άλλη ρεαλιστική πρωτοβουλία πολιτών, που έχει ως επιδίωξη να συμβάλει με συγκεκριμένο τρόπο (και οχι καταγγελίες) στο να ενισχυθεί η εικόνα της χώρας, η συνοχή της κοινωνίας και η οικονομική δραστηριότητα...

ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΘΕΙ Η ΜΑΧΗ: ΕΣΤΙΑΣΗ...

Το βασικό 'γήπεδο' της μάχης είναι η συγκέντρωση 10-15.000 δολλαρίων, από 700 άτομα που θα βάλει περίπου 20 δολ τα καθένα (μέσα απο ηλεκτρονική πλατφόρμα, τα λεφτά δεν περνάνε απο κανένα χέρι ή προσωπικό λογαριασμό).
To πιο σημαντικό όφελος για τον ελληνικό τουρισμό δεν ειναι το να μπει μια αφίσσα επι ένα μήνα σε ένα καλό σημείο της Νέας Υόρκης..Το πιο κρίσιμο είναι μέσα από αυτή τη διαδικασία, να γίνει κινητοποίηση ώστε (ελληνο)αμερικανοί να λένε σε φίλους, γνωστούς 'δεν πάτε φετος για διακοπές στην Ελλάδα'; Γι αυτο χρειαζόμαστε κουβέντα 'απο στόμα σε στόμα', αλλά και δημοσιότητα σε αμερικανικά (και διεθνή) Μέσα Ενημέρωσης...
Η δυναμική που έχει μέχρι στιγμής το εγχείρημα, δείχνει οτι όλα αυτά δεν είναι όνειρα θερινής αγαιοπελαγίτικης νυχτός. Όσοι ασχολούμαστε με τα ανθρώπινα δίκτυα και τα Social Networks, εχουμε εμπειρία που λέει οτι ειναι ρεαλιστικές επιδιώξεις...Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι εξασφαλισμένο...Έχουμε δρόμο μπροστά μας...
Το σχέδιο άλλωστε δεν μπορεί να σταματά στο να βάλουμε μια αφίσσα στη Νέα Υόρκη ή να πούμε φέτος μια κουβέντα σε 2-3 Αμερικάνους φίλους... Σε τούτη τη φάση όμως εστιαζόμαστε σε αυτό....

ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑΣ

Δεν έχουμε αυταπάτες ως προς διάφορες δυσκολίες που έχει ένα τέτοιο εγχείρημα, πχ τί θα βρουν μπροστά τους οι 50-60.000 τουρίστες που θα έλθουν στη χώρα μας, από πλευράς ποιότητας υπηρεσιών και συνέπειας... Αυτή όμως είναι μια μάχη, που θα δώσουμε εσωτερικά στη χώρα, με άλλους τρόπους και 'πολεμοφόδια''...
Η καμπάνια UP Greek Tourism είναι κάτι σαν μια μπαμπούσκα φτιαγμένη απο διάφανο γυαλί..Η πρώτη 'κούκλα' αφορά το να φέρουμε φέτος περισσότερους τουρίστες στην Ελλάδα, αλλά και να κινητοποιήσουμε όσους ανά την υφήλιο θέλουν κάτι απλό, ρεαλιστικό για να βοηθήσουν τη χώρα.. Αν αυτό παει καλά, τότε θα βγάλουμε τη δεύτερη 'κούκλα' μέσα απο το σύμπλεγμα της 'μπαμπούσκας' και μετά τη τρίτη κλπ. Δεν υπάρχει τίποτε το 'μαγικό', ούτε το αδιαφανές, απλώς σχέδιο που εξελίσσεται σε φάσεις... Η δύναμη του ειναι η αγάπη των άλλων, ελλήνων της διασποράς και φίλων της Ελλάδας... Εννοείται οτι είναι πολύτιμη η συμβολή όσων ζουν στη χώρα μας, καθώς αρκετοί από εμάς έχουμε συγγενείς, φίλους, συνεργάτες που ανήκουν στη διασπορά ή είναι αλλοδαποί που αγαπούν τη χώρα μας και δεν 'τσιμπάνε' στην ισοπεδωτική θεωρία οτι είμαστε ολοι διεφθαρμένοι ή ρέμπελοι..

4 γκρίζες ζώνες στα social media. Μια «συλλογή» από το Στ. Χαϊκάλη

2012-01-09T17:08:00.000+02:00

Στην Ελλάδα , ως συνήθως, θα χωνέψουμε αυτές τις τάσεις μετά 1-1,5 χρόνο. Παρότι οι αναρτήσεις που αναφέρονται παρακάτω είναι «αμερικάνικες», εντούτοις τα επιχειρήματα έχουν αυτόνομη βαρύτητα. Έτσι ο καθένας μας είναι σε θέση να αντιληφθεί πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη να εφαρμόσει κάποια από αυτά, όχι μόνο στη δουλειά του, αλλά και στη ζωή του...

1. ΒΑΛΤΕ ΦΡΕΝA ΚΑΙ ΦΙΛΤΡA ΣΤΗΝ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ ΤΑ SOCIAL MEDIA: Τελείωσε η εποχή της αθωότητας και του ενθουσιασμού , λέει ο Economist εδω. Υπάρχει τόσος θόρυβος στο οικοσύστημα των social media, αλλά και τόσο μεγάλη παρουσία της «εξουσίας», του κατεστημένου, ώστε η (αναγκαστική) παρουσία μας , απαιτεί να έχουμε πολλά φρένα, αλλά και πολλά (επαγγελματικά, μάλλον) φίλτρα.

2. ΓΙΑΤΙ ΤΑ SOCIAL MEDIA ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ: Διαβάστε λέξη προς λέξη τούτη την ανάλυση. Μην μείνετε μόνο στον τίτλο. Η ανάρτηση αυτή δημοσιεύεται σε ένα site το οποίο ανήκει (ή χορηγείται αποκλειστικά) από την American Express και όχι από κάποιους ακτιβιστές της Occupy Wall Street.

3. ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ, ΑΥΤΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟ I-PHONE: Η «ζημιά» την οποία κάνει το παρατεταμένο ή διαρκές «κόλλημα» στα social media, μας σπρώχνει να (ξανά) μάθουμε πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος... Το λιγότερο που εισφέρει αυτή εδώ η ανάλυση , είναι που μας παροτρύνει να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα, χωρίς να το φωτογραφίσουμε με το i-Phone.

4. ΤΡΥΠΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΤΡΥΠΕΣ ΠΑΝΤΟΥ...

Το post αυτο κάνει μια λεπτομερέστερη καταγραφή των κινδύνων που αφορούν σε πρόσωπα, Οργανισμούς, εταιρείες προϊόντα.

Influentials 2011: Μια φωτεινή "τρύπα" στο αφιέρωμα της Lifo

2012-01-03T15:02:00.002+02:00

Το αφιέρωμα της Lifo ‘The Influentials 2011’, ήταν μια ευφυής σύλληψη και μια πολύ ενδιαφέρουσα εφαρμογή της, σε μια στιγμή που τα περισσότερα ελληνικά media ούτεν καν σκέφτηκαν ποτέ να επιχειρήσουν κάτι παρόμοιο (εκτός απο μαρκετίστικες, υποτίθεται, προσεγγίσεις του τύπου ‘οι bartenders της χρονιάς’, πατέντες που φθίνουν γιατί δεν υπάρχουν διαφημιστικά κονδύλια να τις χρηματοδοτήσουν).

Όπως σε όλα τα αφιερώματα, ο καθένας μας που έχει άποψη (κατά το ρηθέν από τον Κλιντ Ήστγουντ), θα είπε ποιοι από τους influentials που επιλέχτηκαν ήταν δήθεν, ποιοι δυνατοί, και ποιοι θετικές εκπλήξεις... Από το αφιέρωμα αυτό έλειπε μια περίπτωση, που ήταν φυσικό να μην την περιλάβει οποιος σχεδίασε το εγχείρημα: η ίδια η Lifo. Η εφημερίδα δεν έχει την ανάγκη να την κολακεύσω, ούτε και εγώ το συνηθίζω, -είναι απο τα ελαττώματα μου που προστατεύω καλά και για να είμαι ειλικρινής δεν μου έχει βγει σε κακό.

Η Lifo θα έπρεπε κατ’ αρχάς να μπει σε αυτήν την κατηγορία, μόνο και μόνο για το σκληρό editorial που είχε γράψει παλιότερα ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, σχετικά με την επέκταση του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη στα media.

Η Lifo αξίζει να μπει στο κύκλο των Influentials , για έναν επιπλέον λόγο: βιώνει τη κατάρρευση του κλάδου των ελληνικών media, αλλά παραμένει ζωντανή και διαθέτει νεύρο. Δεν βουλιάζει στη μιζέρια του να τα βλέπει όλα μαύρα, ούτε υπερβάλει με χαζοχαρούμενα άρθρα στο ποσο καλό κάνει να είμαστε αισιόδοξοι. Το ξεπέρασμα της κρίσης δεν θα γίνει ούτε με συνεχή αυτομαστίγωση, ούτε με επιπόλαιες ενέσεις ‘θετικού πνεύματος’. Ο ρεαλισμός απαιτεί να καταγράφονται οι καθιζήσεις και να προβάλονται τα δημιουργικά παραδείγματα, γιατί μονο η σύνθεση τους μπορεί να περιορίσει το γκρίζο και να ενισχύσει τις εστίες της ανάτασης.

Η αξία εγχειρημάτων όπως της Lifo, δεν βρίσκεται στο να τα ξεφυλλίζουμε σελίδα-σελίδα με το μάτι του απηνή κριτή. Η ομορφιά τους εντοπίζεται στις 10 σελίδες που αρέσουν στον καθένα μας, ενώ προσπερνούμε τις υπόλοιπες 50, είτε γιατί έχουν διαφορετική αισθητική από αυτή που μας ταιριάζει, είτε γιατι φιλοξενούν πρόσωπα, που σ’ αυτό το μικρό χωριό που λέγεται Αθήνα, έχουμε μάθει πώς να βρίσκουμε ένα κουσούρι για το καθένα... ‘Είναι κακό χωριό τα λίγα σπίτια’, λεει μια παροιμία και η Αθήνα το επιβεβαιώνει. Εγχειρήματα όπως η Lifo είναι μια εμπειρία και όχι ‘γήπεδα’ για να δείξουμε πόσο μας έμαθαν τα τηλεοπτικά παράθυρα να γκρινιάζουμε με τα πάντα και να επιβιώνουμε με βάση το βαθμό έκκρισης χολής.

Στις σελίδες (και στο site) της Lifo έχουν θέση πολλά νέα παιδιά, όχι με τη λογική που βλέπουμε σχεδόν παντού στη χώρα, ως μαϊντανοί δηλαδή, για να δικαιολογήσουν οι γενιές του 114 και του Πολυτεχνείου, τον ασφυκτικό τους έλεγχο πάνω στη ζωή και την εξέλιξη.
Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, δεν έχει ανάγκη η Lifo κοπλιμέντα τη στιγμή που περνάει μέσα από το καμίνι όπου γίνονται στάχτη πολλά ελληνικά media και μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας. Έχει μειονεκτήματα και έχει και πλευρές που μπορούν να βελτιωθούν, αλλά σε κάποιους θα μας άρεσε να τη βλέπουμε , έτσι ‘αγενή’ και ‘επηρμένη’, τις σκληρές χρονιές που έρχονται, ακόμα κι αν δεν θα 'χει την πολυτέλεια να μειώσει τις αδυναμίες της.

Κάτι τελευταίο, που για λίγους σαν και μένα , είναι πρώτο... H Lifo είναι από τα ελάχιστα media στη χώρα, που συνειδητοποίησαν ότι η διαδικτυακή της ανάπτυξη δεν ειναι αναγκαίο κακό, ούτε ένα έντυπο σε ψηφιακή μορφή. ‘Πρώτα το Internet’ λενε οι μιντιάδες στο εξωτερικό, αλλά στην Ελλάδα αυτό είναι ακόμα ανέκδοτο.

Influentials και η Ανθρωπογεωγραφία της Επιρροής

Μιας που δόθηκε η ευκαιρία, να πούμε δύο λογια για το χάρτη της Επιρροής. Χρήσιμα ισως σε μια χώρα, που εκτός από τη φούσκα του χρέους, έζησε τη πομφόλυγα των ‘σπουδαίων’, που κατέληξαν να είναι ένας κύκλος ανθρώπων που έκαναν λεφτά (όπως τα έκαναν), κάποιων celebrities της TV και ορισμένων σαν αυτούς της ομάδας του ‘Κλικ’.

Πέρα από τη γενική κατηγορία των influentials , μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους idea starters και τους amplifiers. Αν γενικεύσουμε αυτήν την ανάλυση , αν σκεφτούμε πέρα από την περιοχή των brands που ασχολείται και περιλάβουμε τις ιδέες, τα causes, το Κοινωνικό Κεφάλαιο, τότε μπορούμε να ξεχωρίσουμε γύρω μας πρόσωπα με σημαντική συμβολή, με καταθέσεις σκέψης που κάνουν τη διαφορά.

Επειδή τείνει να γίνει πολύ trendy να θεωρούνται influentials κάποιοι που εχουν υπερβολική δραστηριότητα στα social media, είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη μας και αυτήν την τοποθέτηση.
H Lifo πήρε την ευθύνη να επιλέξει κάποιες/κάποιους που ασκούν επιρροή και συγκέντρωσε ένα ενδιαφέρον ‘οικοσύστημα’. Όσο βαθαίνει η κρίση , τόσο θα νοιώθουμε μεγαλύτερη την ανάγκη να ξεχωρίζουμε τους ideas starters, τους amplifiers και τους influentials.

Δύο πρώην συμμαθητές στην ίδια πόλη

Με το Στάθη Τσαγκαρουσιάνο δεν μας συνδέει μονο το μικρό μας όνομα, αλλά και 12 χρόνια στην ίδια τάξη. Είχαμε πάντα ένα λόγο να διαφωνούμε, ενα προοίμιο της διαφορετικής πορείας που ακολουθήσαμε και της διαφορετικής προσέγγισης που, μάλλον, εξακολουθούμε να έχουμε. ΄Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια, από τότε που βρεθήκαμε για τελευταία φορά, αλλά το βρίσκω θετικό γιατί περιμένω συνεχώς να με εκπλήξει.

Είχε κάνει μια ενθαρρυντική αναφορά για το blog μου στην Ελευθεροτυπία (17-07-2009), μια ένδειξη οτί η επικοινωνία συνεχίζει σε ράγες που διατηρούν τη συνέχεια και αυγατίζουν την ενέργεια.
Είμαστε σε χρονιάρες μέρες, που συνηθίζονται οι ευχές και τα resolutions. Η ευχή αφορά τη Lifo: να ξεχωρίσει απο αυτό που θα περάσει η πλειοψηφία των ελληνικών media τη χρονιά που μόλις μπήκε. Η Lifo να υπερβεί το τσουνάμι του 2012 και να βγει πιο δυνατή. Και το ‘αίτημα’ αφορά το Στ. Τσαγκαρουσιάνο: να οργανώσει ένα μίνι-πλάνο για να βγουν από τη Lifo 4-5 νέα παιδιά που θα σπάνε κόκκαλα με τη γραφίδα τους (ή το πληκτρολόγιό τους). Πέρασα 20 χρονια στα media, όπου η ‘καλλιέργεια’ ταλέντων ήταν άγνωστη (όπως σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας), κάτι που φαίνεται στις μέρες μας. Ο Στάθης ειναι ο ίδιος, μια απο τις εκπληκτικές πέννες της χώρας και είναι από τους λίγους που μπορούν να περάσουν λίγη φλόγα, αρκετή τέχνη και επαρκή τεχνική σε νεώτερους.

Η επίκληση ‘για το καλό της χώρας’ ακούγεται αρκετά κούφια και ενοχλητικά κοινότυπη. Με τόσα αποκαΐδια όμως γύρω μας, η ιδέα να περάσουν όσοι μπορούν κάτι σε νεότερες/ους είναι λυτρωτική για τους ίδους και την τέχνη τους.

Η Ελλάδα, η οποία έχει πλέον ανάγκη τα ταλέντα της…

2011-12-23T17:12:00.000+02:00

Μια από τις μεγάλες σπατάλες που έγιναν στη ζοφερή περίοδο 1974-2009 ήταν αυτή των ταλέντων της χώρας. Κάθε λογής ταλέντων... Τους συμπεριφερόμασταν χειρότερα απ’ ότι οι ποδοσφαιροπαράγοντες και η κερκίδα, που εκμαύλιζαν και κατέστρεφαν κάθε 17χρονο με καλή ποδοσφαιρική στόφα. Η Ελλάδα έχει περάσει πλέον σε μια άλλη φάση, που πρέπει να κάνει στροφή 180 μοιρών. Να αντιμετωπίζει με σέβας τα νέα παιδιά, να δείχνει υπομονή, να τα συμβουλεύει και να τα βοηθάει ώστε να κρατήσουν αυτό το διαφορετικό, το πολύτιμο που διαθέτουν. Η Lifo μου έδωσε τη δυνατότητα να πω μερικά λόγια για μια τέτοια περίπτωση, καθώς είχα την τύχη να έρχομαι σχετικά συχνά σ΄ επαφή μαζί του, τους τελευταίους 16 μήνες.

Απόστολος Παπαδόπουλος

Ο 17χρόνος προγραμματιστής που εφηύρε ένα από τα πιο έξυπνα applications της χρονιάς.

Τον Απόστολο τον συνάντησα πρώτη φορά στις αρχές του Σεπτέμβρη του 2010, στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσε, αφού ήδη τον παρακολουθούσα στο twitter και το μπλογκ του. Στη συνέχεια έγινε πρόταση στους οργανωτές τεσσάρων εκδηλώσεων της Αθήνας να καλέσουν έναν 17χρονο μαθητή ως ομιλητή, αλλά μόνο μία το έκανε. Ο Απόστολος κέρδιζε όποιον είχε ειλικρινή διάθεση, επειδή ήταν πολύ καλός μαθητής, πολύ καλός σε θέματα πληροφορικής, πολύ καλός στις επιδόσεις στο άθλημα του σκι. Ευτυχώς έφυγε. Λέω ευτυχώς, γιατί έχει την Ελλάδα στην καρδιά του και μπορεί να βοηθά περισσότερο μια καλή πορεία στο εξωτερικό απ’ το να μπει στο λούκι ενός ελληνικού πανεπιστημίου. Πριν από λίγες εβδομάδες έκανε μπαμ με την επιτυχία της εφαρμογής για iPhone.
Πρόκειται για το 4sqwifi που, χρησιμοποιώντας τη γνωστή εφαρμογή «εντοπισμού τοποθεσίας» foursquare, εντοπίζει τα γύρω ασύρματα δίκτυα από καφετέριες, εστιατόρια, ίντερνετ καφέ, καθώς και τους κωδικούς τους, επιτρέποντας την εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Δεν «σπάει» κωδικούς, αντίθετα χρησιμοποιεί τα σχετικά tips που έχουν αφήσει οι χρήστες του 4sq. Η εφαρμογή (που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία του Γιάννη Πούλακα) διατίθεται δωρεάν και ήδη μετράει πάνω από 100.000 χρήστες (downloads), συγκεντρώνοντας θερμά σχόλια από αυτούς. Ο Απόστολος σπουδάζει στη Βιέννη, αλλά ήδη ταξίδεψε στη Silicon Valley και στο Παρίσι για τα επιχειρηματικά του σχέδια. Η ευημερία μιας χώρας εξαρτάται (και) από το πόσο δεν ρίχνει υπερβολικό βάρος στα ταλέντα. Τα αναγνωρίζει, τους δίνει ευκαιρίες, αλλά τους αφήνει χώρο για να κάνουν και τις στάσεις που χρειάζεται ένα ανθρώπινο ον. Ο Απόστολος έχει τα φόντα να κάνει μια «γεμάτη», δημιουργική καριέρα κάπου μεταξύ Μονάχου, Λονδίνου, Νέας Υόρκης και Silicon Valley.
«Γιατί θα με παρακολουθείς;», με ρώτησε κάπως έντονα σε μια τελευταία επικοινωνία. Από ενδιαφέρον για κάποιον που, είτε πατήσει γκάζι είτε περάσει στο φρένο, θα μπορούσε να είναι πρότυπο για χιλιάδες νέα παιδιά στη χώρα μας, τα οποία βολοδέρνουν μεταξύ βαρεμάρας, απογοήτευσης και αμηχανίας.

To TEDx ειναι ΄φάση΄, είναι μόδα ή μήπως είναι...

2011-12-12T17:57:00.003+02:00

Μου ζήτησαν απο την εφημερίδα Real News να γράψω ένα σημείωμα για το τι ακριβώς ειναι το TEdxAthens, για το οποίο έγινε φέτος τοσος θόρυβος. Σε αυτον περιλαμβάνεται και η κριτική, καθώς και οι τοποθετήσεις απόρριψης, πέρα απο θετικά σχόλια ή εκδηλώσεις ενθουσιασμου..

Δεν θελει πολλή σκέψη για να πει κάποιος οτι τo TEDxAthens είναι μια εμπειρία.. Αυτο περικλείει πολλά.. Χωρίς αμφιβολία κάποιοι πήγαν εκεί γιατι το θεώρησαν ‘μόδα’, ορισμένοι αλλοι γιατι πιστεύουν οτι έχει ‘φάση’, ειναι cool.. Αυτο συμβαίνει σε κάθε event της πόλης, που μαζευει πολύ κοσμο..
Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία προσώπων που ασχολήθηκαν πολύ.. Αυτών που ψάχνουν νεες ιδέες και ειναι πορωμένοι με τη Γνωση και τη Μάθηση. Μη ρωτάτε ποσοστά, κανείς δεν τα ξέρει... Αν όμως ειστε γονιός και θελετε να δείτε προς τα πού πάει η Εκπαίδευση, τότε ο καλύτερος τρόπος να το ψάξετε ειναι να δείτε ομιλίες απο το TED, πχ του φημισμένου σερ Kin Robinson, αλλά και του 19χρονου Souza που μίλησε στο TEDxAthens 2011.
Αν σας ενδιαφέρουν οι ριζικές αλλαγές που συμβαινουν στις υπηρεσίες Υγείας και πώς ο χρήστης αυτών των υπηρεσιών ή ο ασθενής έχουν αρχίσει να παίρνουν την υπόθεση στα χέρια του, τότε παλι ψάξτε (και) στο TED. Δεν ειναι σύμπτωση οτι ένας απο τους κορυφαίους εκφραστές αυτής της αντίληψης, ειναι ο Lucien Engelen, οργανωτής (curator) του TEDxMaastriht.
Είναι ελιτίστικο το TED; Είναι προτεσταντικό και νεοφιλελεύθερο; Αφορά μονο μανιακούς της τεχνολογίας; Είναι μια υπόθεση των επαγγελματιων της επικοινωνίας; Δεν ισχύει τιποτε απο αυτά, παρότι ένα μέρος του αφορα και όλους τους παραπάνω, που συμβαινει να εχουν τη πολυτέλεια ή την ανάγκη να ειναι ‘μέσα’ σε τέτοια events. Καλύτερα ομως να το διαπιστώσετε οι ίδοι, μελετώντας με καποια προσοχή το πρόγραμμα του ΤEDxAthens 2011. Φέτος μάλιστα ανέλαβε και πρωτοβουλίες που αφορουν την κοινωνία, πέρα απο τη διασπορά καλών ιδεών. Πχ υλοποιησε τη πρωτοβουλία Challenge με πρωτοπόρες ενέργειες απο το χώρο της Εκπαίδευσης και της Μάθησης, στηρίζοντας εμπρακτα τη δράση.
Κάποιοι θα επιμείνουν οτι ειναι ελιτίστικο.. Η απάντηση ειναι πως είναι τοσο ελιτίστικο οσο -περιπου- το να πηγαίνεις σε μια παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο ή σε έναν αγώνα της Εθνικής μπάσκετ ή σε έναν περίπατο με ομάδα ποδηλατών στη περιοχη του Παπαγου (μολις ειδα μια τέτοια παρέα 80 ατόμων και τη θαύμασα. Ανάμεσά τους 20-15 ατομα ανω των 50 ετων και 10-15 παιδιά). Δεν θα κατηγορήσουμε κανεναν ελληνα που δεν εχει διάθεση να παει σε μια τέτοια παράσταση ή εκδήλωση, αλλά μια τέτοια συμμετοχή παραμένει προσιτή στο 90% των Ελλήνων και των φιλων μας μεταναστών που ζουν στη χώρα μας.

Δεν υπαρχουν μυστικές συνταγές...

Πριν 2 χρονια, ο Δημ. Καλαβρός ένα 22χρονο παιδί τοτε, ξεκίνησε με θράσσος και επιμονη το πρώτο TEDxAthens. Πριν εναμισυ χρονο ήλθε ως δεύτερος επιμελητής (curator) ο Α. Τσουκαλίδης. Οι δύο curators, μια στενή ομάδα περίπου 10 εθελοντών και μια ευρύτερη ομάδα επιπλέον 30 εθελοντών, όλοι αυτοι συνεργάζονται εισφέροντας τις δημιουργικές τους ιδέες, πολλή δουλειά και –ορισμένοι- οικονομική συμβολή. Οι 30 απο τους 40 εθελοντές ειναι κάτω των 32 ετών.

Το brand του TED ειναι ισχυρό,αλλά δεν αρκεί.. Αν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στη ‘συνταγή’ σε σχέση με τα συνηθισμένα στην Ελλάδα, αυτο ειναι

-ομαδικη δουλειά, οπου 10-15 ατομα προσφέρονται να ‘χτισουν τα κορμιά τους στο γεφύρι’ για να πετύχει το εγχείρημα. Εξ αυτών 4-5 ειναι κολώνες απο γρανίτη, καθως εχουν όραμα, ειναι doers, επενδύουν στη γνώση, εχουν διάθεση προσφοράς.

-εθελοντική συμβολη, κατά τροπο που δεν συναντιέται συχνά στη χώρα

-συνθέσεις απόψεων και εμπειριών, που μειώνουν τα λάθη και αυξάνουν το δημιουργικο αποτέλεσμα

Οποια αλλη ομάδα επιχειρήσει κάτι αντίστοιχο με τα παραπάνω, τότε ειναι βέβαιο ότι θα έχει επιτυχία, ακόμα και αν ξεκινήσει με μηδέν οικονομικούς πόρους. Ειμαστε στη διάθεσή τους να βοηθήσουμε...

Υπάρχει ζωή μετά το TEDxAthens;

Ολοι εχουμε αγαπημένους φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, που για κάποιο λογο δεν σκέφτηκαν να έλθουν στο TEdxAthens. Δεν τους πιέσαμε, ούτε θεωρούμε ότι έχασαν κάποιο τραίνο. Δεν του ρωτήσαμε καν γιατι δεν ήλθαν και παραμένουν καλοί μας φίλοι. Αυτα που εμείς οι υπόλοιποι ‘πήραμε’ απο το TED, αυτές/αυτοι μπορουν να τα βρουν με άλλο τρόπο, σε άλλες εκδηλώσεις ή αλλες εμπειρίες.
Το σημαντικό στη ζωή ειναι να έχουμε επιλογές, να ρουφάμε αβίαστα δημιουργικές εμπειρίες και όχι να θεωρούμε οτι καποιος μας επιβαλει να τις ζήσουμε μέσα απο κάτι trendy, οπως πιθανόν ειναι το TED.

Αξιοποιείστε το δυναμικό 6.000 ανθρώπων

Με πολλούς τροπους 6.000 ατομα έδειξαν πολύ έντονη επιθυμία να παρακολουθησουν την εκδήλωση και την εμπειρία, περί τις 3.500 αναζήτησαν εισητήριο και 3.500-4.000 το είδαν απο τη ζωντανή μετάδοση (live streaming). Η ισχυρη διάθεση συμμετοχής έφτασε σε κάποιες περιπτώσεις το βαθμο της υπερβολικής πίεσης και του spamming. Να δούμε τη θετική πλευρά: 6.000 πρόσωπα, για διάφορους λογους, απο μανία για μάθηση μέχρι επιθυμία να ειναι κοντά σε κάτι trendy, εχουν διάθεση να αφιερώσουν χρονο και ένα στοιχειώδες ποσόν για να παρακολουθήσουν ‘κάτι’ που συνδυάζεται με Γνώση, διερεύνηση τάσεων στις ιδέες, συμμετοχή σε εμπειρίες. Πρόκειται για ένα δυναμικό ανθρώπων, που μπορουν να αξιοποιήσουν παρεμφερή με το TEDx εγχειρήματα. Τα μέλη της ομάδας του TEDxAthens, οπως έχουνε αποδείξει μέχρι στιγμής σε αρκετές περιπτώσεις, ειναι ανοικτή να υποστηρίξει τα εγχειρήματα εκείνα που διατηρουν υψηλή ποιότητα, σέβονται το Πολίτη και δεν αποτελουν αμεση ή έμμεση προώθηση καποιου προϊόντος ή καποιας ιδεολογίας..
Υπάρχει συμπυκνωμένη ενέργεια στην Αθήνα και την Ελλάδα, ας αναληφθουν πρωτοβουλίες ώστε να μετασχηματισθεί σε δράση, που ταιριάζει στην αισθητική και στους διαφανεις στόχους επιμέρους ομάδων. Η κοινωνία πηγαίνει μπροστά μέσα απο τη σύνθεση διαφορετικών δημιουργικών προσπαθειών, καθώς πέρασε η εποχη των κεντρικών σχεδιασμών και της ακλονητης ‘αλήθειας’.

Η αμιλλα δεν ειναι πρόβλημα, αλλά ισχυρή ανάγκη. Ενίοτε δεν μας πολυαρέσει η ιδέα του ανταγωνισμου στη πρώτη ματιά, αλλά η εμπειρία μας λεει, πως ειναι βασικός παράγοντας επιτυχίας και ψυχολογικής ισορροπίας.

Η ζωή ειναι εμπειρίες..

Η εμπειρία ειναι κάτι πολύ προσωπικό...Το είπε πολύ χαρακτηριστικά εδώ ο (άγνωστός μου) Ντάνος Τσάκαλος, που αφου παραθέτει το τι δεν του άρεσε στο φετινό TEdxAthens, στο τέλος, μέσα απο τη μαγεία ενός (άσχετου) τραγουδιού καταλήγει στο οτι κέρδισε την εμπειρία.
Το TEDxAthens, ένας αγώνας μπάσκετ, μια γευσιγνωσία, μια ποδηλατική εκδρομή, δεν ειναι ένα αθροισμα απο καλά ή κακά μέρη. Δεν ειναι πρόσθεση, ειναι ολοκλήρωμα. Δεν ειναι το λάστιχο που σούσκασε, ο διπλανός που έκανε θόρυβο τρώγοντας γαριδάκια, ούτε καν οι business cards που αντάλλαξες. Πέρα απολα αυτά ειναι η βεβαιωμένη αίσθηση πως ανήκεις σε ένα ανθρωπινο δίκτυο, που δεν ζητάει λεφτά, δεν πιέζει για τροπολογίες, δεν ψάχνει (συνεχώς και μανιωδώς) μπίζνες. Τέλος, πάνω απολα τούτα ειναι οι χορδές που χτύπησαν μέσα σου, οι σκηνές που κράτησες στο μυαλό σου, οι χαρές της ανθρωπινης επικοινωνίας, οι καινούργιοι φίλοι που κέρδισες σε εποχές και –ενδεχομένως- σε ηλικίες που δύσκολα τολμάς καινούργιες φιλίες...

ΥΓ. Ηταν ελάχιστοι οι πολιτικοι που πέρασαν απο το TEdxAthens. Ακόμα λιγότεροι ήταν οι επιχειρηματίες, που έχουν ευρεία οικονομική δύναμη. Πρόκειται για διαπίστωση, το TEDxAthens ούτε επιδίωξε να εχουν μεγαλύτερη παρουσία, ούτε απέτρεψε οποιους ήθελαν να παρευρεθουν. Η μειωμένη παρουσία των θεωρουμένων ως ηγετικών ομάδων της χώρας, ειναι –κατά τη ταπεινή μου γνώμη- μια ακόμα ένδειξη για την αδυναμία των ελίτ της χώρας να παρακολουθήσουν τις νέες ιδέες. Μια ακόμα επιβεβαίωση ότι η χώρα έχει οδεύει προς καινούργιες ηγεσίες, νεότερες σε ηλικία και περισσότερο ανοικτές στις κυοφορουμενες αλλαγές...

Δυο ελληνικά εγχειρήματα του TEDxAthens που δεν ειναι βαλκάνια

2011-12-01T15:55:00.000+02:00

Δυο εγχειρήματα του φετινου TEDxAthens δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα και επιβεβαιώνουν ότι αυτή η οργάνωση θέλει να έχει ελληνική σφραγίδα και να είναι χρήσιμη σε πολίτες και κοινωνικές ομαδες που δεν ενδιαφέρονται μόνο για τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά επιθυμούν να γίνει κάτι για εμάς, εδώ στην Ελλάδα, τώρα.
Το TEDxAthens δεν ειναι κόμμα ή πολιτική κίνηση, αλλά νοιώθει την υποχρέωση να κινείται σε μήκος κύματος που αντιλαμβάνεται τη μεγάλη κρίση, που βαθαίνει. Το εγχείρημα Challenge για τη Μάθηση και η διερεύνηση του αυριανού μοντέλου των sports της χώρας μας, ειναι δύο δράσεις που κινούνται στο ρεαλιστικό πεδίο του δικού μας περίγυρου

Challenge για τη Μάθηση

Πέρα απο τη διαμάχη των επαγγελματιών της εκπαίδευσης με το Κράτος και τη κυβέρνηση, υπάρχει ένας ολοκληρος κόσμος γονιών, εκπαιδευτικών, μαθητων, πολιτών που ενδιαφέρονται για τη Μάθηση. Το Challenge εχει τη μορφή του διαγωνισμού, δηλ μιας διαδικασίας που έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει δημιουργικές προσπάθειες προσώπων και ομάδων, που ασχολούνται με θέματα Μάθησης, Εκπαίδευσης, Παιδείας. Το Challenge επιβεβαίωσε ότι πέρα απο τις δυσκολίες που φέρνουν οι περικοπές στη δημόσια εκπαίδευση, υπάρχουν 100δες εκπαιδευτικοί, μαθητές, σπουδαστές, γονείς, που συνεχιζουν να διαθέτουν δημιουργική διάθεση. Οργανωνουν projects που επιβεβαιώνουν ότι η Μάθηση δεν ειναι μόνο κρατική υπόθεση, ούτε μόνο ιδιωτική επένδυση. Είναι μια δημόσια αξία, που μπορεί να αναπτύσσεται μέσα απο ομαδική δουλειά, έξω απο τις απλοχεριές ή τα στενέματα του κράτους.
Στο Challenge συμμετείχαν 153 προτάσεις, που αξίζει να τις δείτε όλες μια-μια. Συμμετείχαν ομάδες μαθητών απο τα Πατήσια, δραστήριοι εκπαιδευτικοί δημόσιων σχολείων απο τη Βόρεια Ελλάδα ή τα νησιά μας. Κάποιοι με πλούσια τεχνολογικά εργαλεία, αρκετοί άλλοι με εστίαση στο πυρήνα της Μάθησης, που δεν θα γίνει ποτέ τεχνολογικός. Οποιοι προβληματιζόμαστε για το μέλλον της εκπαίδευσης και έχουμε την αποψη ότι δεν θα ειναι μονο τυπική, αλλά και μη τυπική και social, ισχυριζόμαστε ότι το Challenge μας δείχνει σκηνές του μέλλοντός μας.
Υποψιάζομαι μάλιστα οτι το Challenge θα δεχτεί μια ισχυρή, 'γλυκιά' πίεση: επειδή μάλλον θα μειωθεί αισθητά το ενδιαφέρον του Κράτους να οργανώνει διαδικασίες, διαγωνισμους , θεσμούς που θα αναδεικνύουν τη καινοτομία, την επινοητικότητα, τη δημιουργικότητα στην εκπαίδευση, μια εθελοντική προσπάθεια οπως το Challenge θα γίνει δέκτης του ενδιαφέροντος να διατηρηθεί ζωντανή η δραστηριότητα που δίνει την ευκαιρία σε εκπαιδευτικούς και πολίτες, μαθητές και σπουδαστές, να καταθέτουν τις ιδέες τους, να συζητούν με άλλους που έχουν αντίστοιχες αναζητήσεις, να δικτυώνονται...

Το αυριανό μοντέλο των sports

Τα κορίτσια της Εθνικής Πόλο εκτός πισίνας

Το Euro 2004 και η Αθήνα 2004 ειναι περίπου αδύνατον να έλθουν ξανά σε αυτη τη χώρα. Ολοι σχεδόν θέλουμε να χαθουν τα συμπτώματα Μάκη Ψ. και Αχιλλέα Μπ., τα οποία βεβαίως δεν ξεπετάχτηκαν μονα τους, αλλά εκολαφτηκαν χάρη στην ανάγκη κάποιων εγχώριων ελίτ να βρούν εύκολους τρόπους να παίρνουν κάλπικα πρωταθλήματα. Αυτές οι 'ωραίες' εποχές με τις τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις,ειναι πλέον παρελθόν. Δεν είμαστε αφελείς, για να θεωρούμε ότι ολα τα sports θα γίνουν σαν το αφανές , αλλά με πολύ μεγάλες διεθνείς επιτυχίες water polo. Αισιοδοξούμε όμως ότι δημοφιλή αθλήματα, όπως το μπασκετ, που τώρα ειναι σε κατάρρευση, θα βρουν τις δυνάμεις ώστε να ξανασυνδεθούν με τη κοινωνία και να ζητήσουν τη στήριξη όχι απο αδικαιολόγητες χορηγίες, μα απο την αγάπη του κοινού..
Ασφαλώς θα παμε σε αλλη κλίμακα, με λιγότερες διεθνείς 'επιτυχίες', ίσως όμως κατι τετοιο θα συμβεί και στην Ισπανία και την Ιταλία.Προσγείωση...
Η ομιλία κοριτσιών απο την Εθνική ομάδα του πόλο στην εκδήλωση του TEDxAthens έγινε πραγματικότητα μετά απο πολύ προσπάθεια.. Οχι, δεν υπήρχε θεμα ναζιών απο celebrities, αλλά η μάχη που δίνουν τα κορίτσια ειναι καθημερινή, ανάμεσα σε ταξίδια στο Βελιγράδι ή τη Κύπρο για διεθνείς υποχρεώσεις. Η καθημερινή μάχη οφείλεται στο οτι οι αθλητικοί σύλλογοι δεν έχουν πλέον τα μέσα που διέθεταν κάποτε, ενώ έχουν σταματήσει τα προνόμια των διορισμών στις Ενοπλες Δυνάμεις. Οι πρωταθλητές και οι πρωταθλήτριες του σήμερα, πρέπει να δίνουν κάθε μέρα τη μάχη στη προπόνηση , αλλά και στο χώρο της δουλειάς τους, γιατι ο έρωτας με το πρωταθλητισμό σταματά κάπου στα 30-35. (Αυτά δεν ισχύουν για ποδόσφαιρο, μπασκετ, αλλά η τάση θα οδηγήσει αργά μεν, αλλά προς αυτή τη κατεύθυνση).
Η δομή και η λειτουργία των sports δεν είναι κάτι περιθωριακό, που αφορά μονο το πελατειακό κράτος, και τους προνομιούχους πρωταθλητές. Είναι βασική δραστηριότητα τοπικών κοινωνιών, μέσα απο αυτούς τους κύκλους καλλιεργούνται πρότυπα για τις νέες και τους νέους...
Να ακούσουμε την ομιλία των κοριτσιών της Εθνικής πόλο, γιατι και αυτή μας φέρνει σκηνές απο το μέλλον. Ενα μέλλον που μπορεί να μην είναι τόσο γκριζο, όσο θέλουν οι περισσότερες διηγήσεις γύρω μας

Η Γεωπονική δείχνει πως η νοοτροπία αλλάζει πολύ αργά

2011-11-17T15:45:00.002+02:00

Η συντριπτική πλειοψηφία απο τους 90 πρωτοετείς της Γεωπονικής Αθηνών αποτελείται, σύμφωνα με μια φοιτήτρια, απο παιδιά των οποίων οι οικογένειες ζουν στην Αθήνα. Βρέθηκαν σε αυτη τη σχολή , κατά κανόνα , απο καραμπόλα. Είχαν ως πρώτη επιλογή άλλες σχολές, τελείως διαφορετικού προσανατολισμού, όπως η Ιατρική.
Ασφαλώς δικαιούνται τα νέα παιδιά να αντιδρασουν με κάποια επιχειρήματα, όπως: ' οι προηγούμενες γενιές καταστρέψατε τη χώρα και τώρα θελετε να μας στείλετε εμάς, για τιμωρία, στην εγκαταλειμμένη ελληνική ύπαιθρο. Μας παροτρύνετε να πάμε στην επαρχία, με τη πολύ φτωχή ζωή και με εισοδήματα πολύ μικρότερα απότι κερδίζατε εσείς'. Σε προσωπικό επίπεδο, τα παιδιά αυτά έχουν το δικαίωμα να το λένε. Στο επίπεδο της κοινωνίας, θα έπρεπε ήδη να φαίνονται κάποια σημάδια, για την ανάγκη αναζωογόνησης της υπαίθρου στο παραγωγικό τομέα.
Για όσο διάστημα, η νεολαία θεωρεί οτι η ενασχόληση με τον αγροκτηνοτροφικό τομέα ειναι 'τιμωρία' , αυτο θα σημαίνει ότι καλλιεργούνται ακόμα οι αυταπάτες για τη δυνατότητα να διορισθούν στο δημόσιο ή να βρούν καποια καλοπληρωμένη δουλειά σε κάποιες υπηρεσίες στη πόλη, ενώ η οικονομία καταρρέει από την ύφεση.
Ο Γιώργος ειναι 30 χρονών και προτιμά να ταξιδεύει 60 χιλιόμετρα κάθε μέρα, για να διδάσκει ως αναπληρωτής καθηγητής και αρνείται να συμβάλει στη μεσαία αγροτική παραγωγή του πατερα του. Προτιμά ένα μηνιαίο εισόδημα 700 ευρώ, που παίρνει με αρκετή καθυστέρηση, ενω οι προπτικές να γίνει μόνιμος ειναι πολύ μακριά (δεν έχει περάσει ακόμα απο ΑΣΕΠ και οι προβλέψεις ειναι γκρίζες). Ολες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι 'τσοντάρει' ο 60χρονος πατέρας του, ένας παραδοσιακός έντιμος αγρότης.
H αλήθεια ειναι πως υπάρχει κάποια κινητικότητα υπέρ της αναζωογόνησης της πρωτογενούς παραγωγής, όπως έδειξε η περιπτωση του φοιτητή Πολυτεχνείου, που 'πέταξε' δυο χρόνια σπουδών, για να ξεκινήσει απο το μηδέν στη Γεωπονική.Σχετική ειναι και η περίπτωση τριών αδελφιών, που ακολουθουν τρεις διαφορετικές εξειδικεύσεις της Γεωπονικής, προφανώς στα πλαίσια ενός οικογενειακού σχεδίου.
Η σημερινή κατάσταση στην αγροτική παραγωγή ειναι φυσικό να μην εμπνέει τους νέους. Ενα μεγάλο μέρος 'αγροτών' ειναι στην ουσία εισοδηματίες, που παίρνουν γενναίες επιδοτήσεις και συντηρούν μια χαμηλής ποιότητας και παραγωγικότητας παραγωγή, χρησιμοποιώντας οικονομικούς μετανάστες. Ενα άλλο μέρος της αγροτικής παραγωγής, αποτελείται απο παραδοσιακούς αγρότες, που ασχολούνται με καλλιέργειες πολύ μικρής απόδοσης και ανεμικής προοπτικής (λχ λάδι). Οι τελευταίοι ειναι όμηροι μιας ξεπερασμένης αντίληψης για το πρωτογενή τομέα , δουλεύοντας επτά μέρες την εβδομάδα και απολαμβάνοντας τη μιζέρια της ελληνικής περιφέρειας.
Τι αντιδράσεις έχετε; ρώτησα πριν μερικές εβδομάδες το πιο στενό συνεργάτη βουλευτή, που εκλέγεται σε μεγάλη αγροτική και φτωχή περιφέρεια. 'Στα χωριά δεν έχουμε κανένα πρόβλημα' απάντησε. 'Ολα σχεδόν τα σπίτια έχουν ένα καλό εισόδημα απο τις επιδοτήσεις, ενώ παίρνουν και απο μια αναπηρική σύνταξη'.
Χρειάζεται υπομονή λοιπόν... Κάποιες ηγετικές ομάδες στο αμέσως επόμενο διάστημα μπορεί να συμβάλουν, ώστε η ανάγκη στήριξης της ελληνικής αγροτικής παραγωγής να μην γίνει σε συνθήκες που μοιάζουν με καταδίκη των νέων.. Να επεξεργαστούν κάποιο σχέδιο, να δώσουν νόημα, να συνδυάσουν την αναζωογόνηση της περιφέρειας σε αλλους τομείς (πολιτισμός, ψυχαγωγία) και να αποσυνδέσουν τη παραγωγή απο τη κρατική πατρωνία (επιδοτήσεις για άχρηστη παραγωγή ή για επενδύσεις-μαϊμου).
Α, η αντικατάσταση των καρκινωμάτων των παραδοσιακών Συνεταιρισμών, θα είναι πρωταρχικής σημασίας.

Δικαιοσύνη: Ο Μάκης Ψωμιάδης είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου

2011-11-11T12:46:00.000+02:00

Πριν λίγες ώρες προφυλακίστηκε ο δημοσιογράφος Δημ. Καπράνος για την υπόθεση των δομημένων ομολόγων, ενώ οι πάντες προεξοφλούσαν ότι θα περνούσε ένα ήσυχο απόγευμα. Ο Δ. Καπράνος ήταν κομματικό στέλεχος με πολύ καλές γνωριμίες. Ο πρόεδρος πολύ μεγάλης ΠΑΕ κινδύνεψε, πριν μερικές μέρες, με προφυλάκιση για μη καταβολή ΦΠΑ, έως ότου πληρώσε μέτοχος της ομάδας. Στον κατασκευαστικό κλάδο κανείς δεν πίστευε ότι θα προφυλακιζόταν ποτέ ο Παν. Πανούσης, ο οποίος είχε οφειλή ΦΠΑ πάνω απο 6 εκατ. ευρώ.
Νομικοί κύκλοι θεωρούν ότι τα παραπάνω είναι κάποιες ενδείξεις ότι κάτι μπορεί να αλλάζει... Ενδεχομένως, λένε, η έλλειψη ισχυρής κυβέρνησης να μείωσε τις παρεμβάσεις που γίνονται στη δικαιοσύνη, με αποτέλεσμα να φθάνουν σε ορατό για τους πολίτες αποτέλεσμα, περιπτώσεις που μέχρι πριν ένα μήνα «πνίγονταν».
Η κορυφαία υπόθεση είναι αυτή του Λ. Λαυρεντιάδη. Μέχρι πριν ένα μήνα, κάποιοι έβαζαν στοίχημα ότι θα «καθάριζε» με συνοπτικές διαδικασίες. Τις τελευταίες μέρες, πάντα κατά νομικούς κύκλους, θεωρείται ότι τα πράγματα έχουν γίνει πιο δύσκολα για το μεγαλομέτοχο της Proton Bank. O κ. Διώτης του ΣΔΟΕ, ο κ. Πεπόνης του Οικονομικού Εγκλήματος και ο κ. Νικολούδης της Αρχής για τη Καταπολέμηση του Ξεπλύματος Βρώμικου Χρήματος, θεωρούνται δικαστικοί, που παρά τα εμπόδια που τους είχε βάλει το πελατειακό κράτος, δεν είχαν συμβιβασθεί.
Η ενεργοποίηση του νόμου για αυτόφωρη διαδικασία στις περιπτώσεις μη καταβολής ΦΠΑ, έχει φέρει αποτελέσματα, καθώς αυξήθηκε ο αριθμός των επιχειρηματιών που έσπευσαν να κλείσουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις απο το κίνδυνο προφυλάκισης.

Υ.Γ. Η δικαιοσύνη θα κρίνει την ουσία της υπόθεσης του κ. Καπράνου, στο λογαριασμό του οποίου βρέθηκαν 1.900.000 ευρώ, τα οποία συνδέονται με το ομόλογο που επέλεξε ως πρόεδρος του Ταμείου Δημοσιογράφων.

13 κινήσεις για να ξεφεύγετε απο τις επιθέσεις καταθλιπτικών κακών ειδήσεων

2011-11-10T13:45:00.000+02:00

O Πρόεδρος της Royal Art Society και επικεφαλής μιας εταιρείας που ασχολείται με start-ups, έγραψε κάποιες ιδέες (σε άρθρο στους Financial Times) για το πώς μπορούμε να αντιστεκόμαστε στη καθημερινή πλειάδα ειδήσεων που είναι αντιπαραγωγικές και «κατατρώγουν» τη διάθεσή μας. Μερικές απο αυτές:

· διαβάζετε ιστορικά βιβλία

· αποφεύγετε τις ειδήσεις

· αφιερώνετε χρόνο σε νέους ανθρώπους, κάντε συζητήσεις μαζί τους

· να είστε δραστήριοι για να μην έχετε χρόνο να σκέφτεστε τα μίζερα

· επικεντρωθείτε σε μικρές νίκες

Απολαύστε το σύνολο των προτάσεων του συγγραφέα στη παρακάτω παράθεση του άρθρου του.

A guide to shaking off the doom and gloom

By Luke Johnson
Almost everyone I know in business is sick of this downturn. The task is to restore confidence, despite various challenges. We need a sense of optimism to revive growth, and to reverse the recent decline in living standards. This can be done with sufficient willpower.
I have, therefore, assembled a brief list of suggestions that might boost morale among those entrepreneurs who are finding it tough.
● Study history: it helps to put present difficulties into context. Life for almost everyone on earth is better than it ever has been. Societies have always suffered from periodic upheavals, yet in the long run the trend is one of relentless material improvement, mainly thanks to technological advances. Depressions always end, and our collective ingenuity has solved all the challenges of the ages. Our current, temporary adversities will be no different.
● Avoid the news: read and watch the minimum. Editors believe bad news sells better than good, and in an era of intense media competition, many stories exaggerate and dramatise so as to catch the public’s attention. Brush off the screaming headlines, and your mood will lift.
● Spend time with young people: humans are born with a sense of wonder. But age and experience make too many older people cynical, while rising considerations of mortality can make even hardy souls melancholy. The answer is to surround yourself with friends and colleagues from across the generations to cancel out the gloom.
● Remain rational: the worst almost never happens – the vast majority of dire forecasts by commentators and supposed experts are simply nonsense. Humankind developed a capacity to imagine terrible outcomes as an insurance policy so that we could avoid them. But being constantly in dread of fresh catastrophes is impractical and taints our judgment.
● Avoid pessimists: most of us have a bias towards either a negative or positive outlook. You should keep the company of these latter, sunny characters. Seek out those with an upbeat disposition – you’ll find it is infectious.
● Read the stoics: classical writers like Marcus Aurelius have provided readers with uplifting advice about preserving equanimity amid awful circumstances for hundreds of years. I recommend his Meditations.
● Admit mistakes and then move on: all of us make bad decisions, suffer setbacks and endure failures. It is important to recognise these but once you have accepted the error – and apologised where necessary – start afresh and don’t stay mired in regret.
● Keep busy: dynamic individuals don’t have time to become depressed. They are too busy striving to make progress. The world is full of more opportunities than ever before – what is needed is entrepreneurial zest and self-discipline.
● Get fit: doctors have understood for centuries that physical exercise is an excellent antidote to stress and gloom. Endorphins released when you exercise help banish the blues.
● Focus on small wins: every day each of us experiences little victories that can act as encouragement. Note these modest achievements and it will generate a sense of momentum that can propel you.
● Ignore events over which you have no control: worrying about what will happen to the euro or Wall Street is a waste of intellectual effort. Put exertion instead into your own business and life. Expend energies on aspects of your career that you can genuinely influence.
● Concentrate on your micro economy: forget the macroeconomic climate. What matters is how you take share in your local market, or whether you can enhance your products to better serve customers.
● Laugh: psychologists know that humour is healthy. So seek out comedy when you can, listen to jokes – and don’t take yourself too seriously. As they say, a day without laughter is a day wasted.
Of course, there is no magic formula – resilience is hard won, and the path is never smooth. Moreover, delusional optimism can surely be dangerous. But having witnessed brilliant turnrounds of companies left for dead, I know that the power of indomitable leadership in business should never be underestimated. And above all, great generals inspire a belief in a hopeful future. We need some of that inspiration right now.
lukej@riskcapitalpartners.co.uk
The writer runs Risk Capital Partners, a private equity firm, and is chairman of the Royal Society of Arts. He is the author of ‘Start it up’

Εχει αξία ενα τυπωμένο βιβλίο ή ‘φύγαμε’ για eBook;

2011-11-07T17:19:00.000+02:00

Aναδημοσίευση από comm-effect.gr

Βρέθηκα μπροστά στο δίλλημα αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες , ερώτημα που αφορουσε κάποια non-profit εγχειρήματα αλλά και επαγγελματικά projects. Δύο πολύ σημαντικές αναλύσεις ώθησαν τους συνεργάτες μου και εμένα, να το σκεφτούμε πολύ, καθώς δεν υπάρχουν απόλυτές αλήθειες.

Η ανάλυση αυτή του Jeff Jarvis εξηγεί γιατί το τυπωμένο βιβλίο, με θέμα ιδέες ή επιστημονικά θέματα, έχει ακόμα αξία. Είναι σημαντικό οτι αυτή η τοποθέτηση προέρχεται απο έναν πολύ γνωστό και πολύ προβεβλημένο διανοητή, που είναι περίπου σύμβολο της ενασχόλησης με τα Social Networks.

Στον αντίποδα, ο συγγραφέας Sam Harris εξηγεί εδώ γιατί συνολικά οι τυπωμένες απόψεις χάνουν τη μάχη απο τη διαδικτυακή έκφραση ενός βιβλιου, ενός δοκιμίου, ακόμα και ενός άρθρου σε εφημερίδα.

ΝΕΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Χάσαμε ίσως το «λαμπτήρα», να μη χάσουμε τις «κωλοφωτιές»

2011-10-24T15:59:00.000+03:00

Μάλλον είχαν μεγάλα «βαρίδια» οι πολλές συζητήσεις που έγιναν τα δύο τελευταία χρόνια για την ανάπτυξη νέας επιχειρηματικότητας. Όπως το 98% των θεμάτων που συζητούνταν ή αναπτύσσονταν στην χώρα, όλα είχαν αφετηρία και κατάληξη το κράτος. Εξού και το αποτέλεσμα είναι περίπου μηδενικό. Έμειναν οι συζητήσεις, ενώ χάσαμε δύο χρόνια στα οποία πιθανόν να μειώθηκε η υπομονή (και τα resources) πολλών νέων ανθρώπων που είχαν ξεκινήσει κάποιο επιχειρηματικό εγχείρημα. Οι περισσότεροι νοιώθουν κόπωση και εξάντληση των πόρων τους.
Οι σκέψεις αυτές μου γεννήθηκαν διαβάζοντας τις εξής τρεις αναλύσεις:

ΚΩΛΟΦΩΤΙΕΣ Ή ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ: με πόρους του ΕΣΠΑ εξελίχθηκε μια συζήτηση πολυτελείας τα δύο τελευταία χρόνια, που σε αρκετές περιπτώσεις είχε ως υπόβαθρο πώς θα κάνουμε την Ελλάδα Silicon Valley ή Ισραήλ. Όποιος διαβάσει την σχετική παράγραφο αυτής της ανάλυσης , ίσως μπει στον εξής πειρασμό, όπως εγώ: θα ήταν καλύτερα να ψάχνουμε για «κωλοφωτιές», παρά για «λαμπτήρες». Να τι αναφέρει σχετικά ο David Armano:

Think Small: Fireflies vs. Lightbulb
Innovation doesn't always occur as the result of a single big idea (lightbulb) but can often times be the result of many little ideas. If we think about ideas, concepts or thoughts as fireflies vs. a giant lightbulb, you realize that fireflies need to be "caught" and placed in a jar. When collected, lots of fireflies can generate just as much light as a light bulb, but the trick is pulling out the right firefly or idea at the right time. Many good ideas were ahead of their time.

Όπως έτυχε να ειπωθεί σε κάποιες συζητήσεις, θα ήταν προτιμότερο να έχει αφιερώσει πόρους η χώρα για να δημιουργηθούν επινοητικές τουριστικές πανσιόν, παρά Web 2.0 applications παγκόσμιας εμβέλειας.
Αν τραβήξει κάποιος μια γραμμή πάντως, ίσως φθάσει στη διαπίστωση ότι δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Ίσως δεν μας έχουν μείνει πολλά αποθέματα απο κεφάλαια ή υπομονή, αλλά θα πρέπει να δούμε με πολλή προσοχή, τι είναι εφικτό για μια Ελλάδα, που μέσα απο κρατικές επιδοτήσεις συνεχίζει να νομίζει ότι μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό στη Silicon Valley.

ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΄Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΙΔΩΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ:
Μια ματιά στην πλατφόρμα Kickstarter , μ’ έβαλε σε προβληματισμό για το πού οδήγησε η έντονη διάθεση της κυβέρνησης να έχει τον απόλυτο έλεγχο των πόρων του ΕΣΠΑ για την επιχειρηματικότητα. Αυτό ήξεραν οι περισσότεροι, για να μην τα ρίχνουμε όλα στην κυβέρνηση.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Τα funds, αν πιστέψω υψηλόβαθμο στέλεχος κορυφαίας τράπεζας, που ετοίμασε η Ειδική Γραμματεία Ψηφιακής Σύγκλισης, δεν φαίνεται να προχώρησαν.
Το κράτος μπορούσε να δημιουργήσει ένα «γήπεδο» όπως ο Kickstarter, ώστε τα επιχειρηματικά εγχειρήματα να βρίσκουν επαφές με ιδιώτες επενδυτές.
Ο κρατισμός έκανε και εδώ, για τελευταία φορά, το θαύμα του, αυτό που έφερε τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα.
Το Open Coffee ήταν ένα καλό πρότυπο, δυστυχώς όμως δεν «αντιγράφηκε» με ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Αντίθετα έγιναν δεκάδες απόπειρες του κράτους να κάνει τα δικά του Open Coffee, πάντα με λεφτά του ΕΣΠΑ, τα οποία κατέληξαν σε πολλούς καφέδες, αλλά σε ισχνά αποτελέσματα όσον αφορά στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ:

Η εύκολη λύση των ημερών μας είναι να τα ρίχνουμε όλα στο πολιτικό σύστημα. Όντως έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης. Η κρίση της χώρας περιλαμβάνει εκτός απο τις πολιτικές ηγεσίες, και τις επιχειρηματικές. Εδώ μας λένε ότι οι επιχειρηματικές Κοινότητες πρέπει να έχουν ως ηγέτες επιχειρηματίες.
Η συνήθης επίθεση κατά των επιχειρήσεων της χώρας μας ότι είναι κρατικοδίαιτες, είναι επίπεδη και οδηγεί σε αδιέξοδο: όντως μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων έχει συμβόλαια με το κράτος, αλλά όποιος μένει σε αυτό κάνει ένα στοιχειώδες λάθος. Επειδή το κράτος είναι πάρα πολύ μεγάλο, το 70-80% των επιχειρήσεων είναι υποχρεωμένο να αναζητά έργα απο το κράτος, γιατί διαφορετικά θα κινδύνευαν με αφανισμό.
Το λεπτό σημείο είναι κάπου αλλού: εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν υπάρχουν αρκετές επιχειρηματικές ηγετικές ομάδες στη χώρα μας, που να αναπτύχθηκαν μέσα απο την αγορά ή τη διεθνή αγορά. Τη δύναμη πάλι την είχε το κράτος, μπορούσε να χρίζει η ηγεσία ομάδες που είχαν προνομιακή σχέση μαζί του.
Ένα σύμπτωμα όλων αυτών, είναι το ότι σεβαστά κονδύλια του ΕΣΠΑ προγραμματίσθηκε να διατεθούν όχι σε επιχειρήσεις, αλλά σε συνδικαλιστικά όργανα επιχειρήσεων. Μαντέψτε τι ρόλο έπαιξαν αυτά τα κονδύλια... Αξιοποιούνται όχι για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, αλλά για την επέκταση του πελατειακού κράτους στους κόλπους των επιχειρηματικών οργανώσεων.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ:

Τα πανεπιστήμια έχουν ξορκίσει την επιχειρηματικότητα, εκτός και αν είναι κρατική, πάλι δηλαδή «φαύλος κύκλος». Ίσως εδώ να είναι αργά, πολύ αργά..Να πώς σκέφτονται κάπου αλλου

Αρκετοί ίσως σκεφτούν ότι όλα τα παραπάνω είναι μάταια πια. Ανήκω στους άλλους, εκείνους που θεωρούν ότι υπάρχει αύριο στη χώρα, έστω και αν θα είναι αρκετά διαφορετικό απ’ ότι το ονειρευτήκαμε. Όπως έγραψε και η Βίβιαν, υπάρχει αύριο, μόνο που πρέπει να το δούμε στα μέτρα της πραγματικότητας, και όχι μέσα απο τις 5 «φούσκες» που μας παρέσυραν σε νερά φουρτουνιασμένα. Να πάρουμε βαθιά ανάσα και να σχεδιάσουμε σε μικρότερη κλίμακα, να πάρουμε δύναμη απο το γεγονός ότι κάποιοι νοιώθουμε ότι αξίζει να γίνει κάτι για τις γενιές που έρχονται.

“Υπάρχει αύριο” λέει μια ομάδα 20χρονων φοιτητών & ένας 16χρονος μαθητής, γιος μεταναστών

2011-10-18T13:21:00.001+03:00

Είναι δικαιολογημένο που αρκετοί Έλληνες ψάχνουν ελπίδα από το πουθενά ή από το ελάχιστο. Έχει πολύ μεγαλύτερη αξία όμως όταν εντοπίζουμε πράξεις και δράσεις, που δείχνουν τις χαραμάδες για μια ρεαλιστική προσέγγιση στη θέση “Υπάρχει αύριο”. Αρκετοί διαβάσαμε το άρθρο της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου “Σα να μην υπάρχει αύριο”, αλλά είμαστε πολύ λίγοι σε σχέση με όσους γύρω μας ειναι “παγωμένοι” και ψάχνουν κέντρισμα για να αναλάβουν δράση, να γίνουν παραγωγικότεροι. Μια πεντάδα δευτεροετών του Μετσοβίου και ένα 16χρονος γιος μεταναστών από την Αλβανία, δίνουν τους λόγους για τους οποίους αξίζει να μην παρασυρθούμε από το περιρρέον ναυάγιο και να κάνουμε το καλύτερο από το εφικτό.

5 sophomore Technical University innovators and a starving high-school student
"We Greeks, have to reconcile that our kids will have to be more competitive than our state-supported generation for a benefit which will probably be minor to what we used to. Moreover, we have to admit that it is not late to face the opportunity of cooperation with immigrants. Their advantages are more than shrinked salaries and neglected insurance costs". Αναλυτικά >>

Συλλογοι γονέων για το μέλλον των παιδιών τους

2011-10-17T16:21:00.001+03:00

Η αφορμή ήταν μια επικοινωνία με την Εύη Γάτου για το πώς θα μπορουσε να οργανωθεί καλύτερα ένας σύλλογος Γονέων. Η θητεία μου σε Συλλογο γονέων ήταν πολύ διδακτική, αλλά απο την άλλη μέσα απο tweets του Μιχάλη Παρασκευά ήξερα οτι κάποιοι Σύλλογοι το παλεύουν.
Πιστεύω προσωπικά οτι σε αυτη τη σκληρή περίοδο που περνά η χώρα, η αυτοοργάνωση της κοινωνίας , μπορει να περισώσει αρκετά, απο αυτά που δεν ειναι σε θέση να υπερασπιστούν οι 'αρμόδιοι'. Για να είμαστε ακριβείς: τα προηγούμενα χρόνια η κοινωνία των πολιτών ειχε εκχωρήσει πολλά θέματα στο κράτος, σε αρκετά εκ των οποίων θα έπρεπε να συμμετέχει η ίδια. Να αφήσουμε τη θεωρία και να πούμε κάτι απλό: ένας παράγοντας που μπορεί να μειώσει τις αναταράξεις στην εκπαίδευση, θα είναι η πιο δραστήρια συμμετοχή της οικογένειας και των Συλλογων Γονέων. Για να είμαστε πρακτικοι, παραθέτω έναν κατάλογο, που μου έστειλε Μιχ. Παρασκευάς. Μην ψάξετε να βρείτε ποσο τεχνολογικά προηγμένα ειναι τα εργαλεία που χρησιμοποιουν, αν και αρκετών γονεων η διαδικτυακή παρουσία ειναι πάνω απο ικανοποιητική. Το σημαντικό ειναι να διατηρουν μια διαδικτυακή παρουσία, για να οργανώνουν τη φυσική επικοινωνία. Ακολουθει ο κατάλογος:

http://lyk-peir-ionid.att.sch.gr/Sullogos_Goneon_kidemonon.htm
http://60dim-patras.ach.sch.gr/sillogosgoneon.htm
http://bit.ly/mXhd8I
http://bit.ly/q2lhcC
http://bit.ly/qhRSB1
http://bit.ly/ordUbl
http://bit.ly/nhg0Cy
http://bit.ly/okW4sL
http://bit.ly/rfRBFl
http://gym-peir-spartis.lak.sch.gr/syllogos_gonewn.htm
http://dim-palaiok.thess.sch.gr/syllogos%20goneon.htm
http://40dim-perist.att.sch.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=18&Itemid=19
http://achaia-goneis.blogspot.com/.

Επίσης δραστήριοι είναι οι παρακάτω σύλλογοι γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες:

http://www.dyslexia-goneis.gr/
http://www.ergastiri.org/

Τέλος, στο http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=54772 θα βρειτε μία καταγραφή συλλόγων.

50% «κούρεμα» στη φλυαρία μας & τα σκουπίδια της επικοινωνίας

2011-09-06T17:02:00.001+03:00

Το κείμενο αυτό είναι αυτοκριτικό. Σε μια εποχή όπου οι βεβαιότητές μας εξατμίζονται δεν έχω πρόθεση να επιβάλω την άποψη μου ή να δώσω συμβουλές. Εξομολογούμαι τι σχεδιάζω να κάνω, αφού έχω γράψει πολλές 100δες σελίδες στο Βήμα της Κυριακής και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (μέχρι το 2000, όταν παραιτήθηκα απο τη δημοσιογραφία). Έχω επίσης γράψει 100δες αναρτήσεις σε blogs (στο προσωπικό μου και στο εταιρικό), στο Facebook και στο Twitter (τα οποία αγαπώ).

Η προσωπική μου τοποθέτηση είναι, ότι νοιώθω την πρόκληση να επανακαθορίσω στο πού αφιερώνω την όποια ενέργεια διαθέτω. Για τρεις λόγους:

1. Η είσοδος του Μνημονίου και της Τρόικας στη ζωή μας, ανέδειξε και τον υπερπληθωρισμό της πληροφόρησης στη χώρα μας. Η οικονομία, αλλά και η κοινωνία μας μπορούν να σηκώσουν, κατά την ταπεινή μου άποψη, πληροφόρηση και επικοινωνία που δεν είναι πάνω από το 60% αυτών που εκπέμπαμε και «φορτώναμε».

2. Η ταχεία διείσδυση των Κοινωνικών Δικτύων, αλλάζει τον τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας. Ο κόσμος γύρω μας έχει λιγότερη ανάγκη την ποσότητα του «σήματος» ή του «θορύβου» που παράγαμε, όσοι μιλάγαμε πολύ, είτε το κάναμε απο προσωπική διάθεση, είτε από επαγγελματική υποχρέωση.

3. Τα κέντρα αποφάσεων -μετατοπίζονται σταθερά και όχι τόσο αργά- , εκτός Ελλάδος. Ένα μέρος της πληροφορίας, πάντοτε είχε στόχο να ενημερώσει τους decision makers. Η φλυαρία σε προχειρογραμμένα ελληνικά, μπορεί να επιτελέσει πλέον, σε μικρό βαθμό αυτό το ρόλο.

Με βάση τα παραπάνω, μια πρώτη κατεύθυνση προς την οποία κινούμαι, είναι η συμβολή σε non-profit συλλογικές προσπάθειες, οι οποίες βγάζουν θετική αύρα, όπως η σελίδα στο Facebook , η οποία παρουσιάζει πετυχημένες ιστορίες με άρωμα επινοητικότητας ή την άλλη, που επιδιώκει να τονίσει τη χρησιμότητα του αγροκτηνοτροφικού τομέα στην ανασυγκρότηση της χώρας. Το συλλογικό, η θετική (αλλά απολύτως ρεαλιστική) προσέγγιση και η μικροκλίμακα, είναι τα στοιχεία τα οποία θεωρώ σημαντικά.
Μια δεύτερη κατεύθυνση, αφορά στην ανάγκη να επικοινωνήσουμε και με κάποιους που δεν μιλούν ελληνικά (μπορεί να είναι και έλληνες της διασποράς), οι οποίοι ενημερώνονται απο αρθρογραφία των διεθνών media, που στην καλύτερη περίπτωση μεταφέρουν επιφανειακές εικόνες από την Ελλάδα. Άλλοτε παρουσιάζουν τους έλληνες -εν συνόλω- ως απατεώνες και άλλοτε -πολύ σπάνια- ως αθώα θύματα του καπιταλισμού.
Η σκέψη είναι να δημιουργηθεί ένα συλλογικό blog με τίτλο κάτι σαν It's all Greek to me... Περιμένοντας και άλλους να ενδιαφερθούν γι’ αυτή την ιδέα, ξεκίνησα τον πειραματισμό με μια ανάρτηση για την ανάπτυξη που δεν έρχεται, το ΕΣΠΑ που δεν προχωράει, τη δραματική σχέση πολιτικού κόσμου με τη δημόσια διοίκηση, η οποία έχει φθάσει σε πλήρη ρήξη, που μπορείτε να βρείτε εδώ . Κατά τα άλλα, «κούρεμα» πάνω απο 50% στην έκφραση προσωπικών απόψεων, στη φλυαρία , στον επικοινωνιακό «θόρυβο» και στην παραγωγή πληροφορίας η οποία βρίσκεται σε υπερπληθώρα.

Απο μηχανολόγος, γεωπόνος...Μήπως απο δήμαρχος, κλητήρας;

2011-08-14T18:19:00.000+03:00

Ο Νίκος είναι 20 ετών και πριν δύο χρόνια πέτυχε σε μια απο τις καλές σχολές μηχανολόγων της χώρας.. Ηταν κάτι που το ήθελε, αφου άλλωστε τα καλοκαίρια απασχολείται με κάτι, κάπως σχετικό...
Αυτη τη περίοδο βρίσκεται μπροστά στη μεγαλη αποφαση: να εγκαταλείψει τη σχολή μηχανολογων και να ξεκινήσει απο την αρχή στη Γεωπονική..
Η επιλογή του αυτή έχει σχέση κυρίως με την εκτίμηση, ότι θα έχει καλύτερες επαγγελματικές πιθανότητες αν ασχοληθεί με την αγροκτηνοτροφία. Τη συμπαθεί οσο τη μηχανολογία, αλλά τη γνωρίζει πολύ καλά, καθώς μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του απασχολούνται με τη παραδοσιακή ελληνική αγροκτηνοτροφία.
Αυτή εδώ η ανάρτηση ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα, καθώς οταν μου είχε δοθεί η ευκαιρία , είχα αναφέρει την άποψη, ότι ο αγροκτηνοτροφικός τομέας είναι ένας απο τους ελάχιστους στη χώρα, που μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες απασχόλησης σε νέους ανθρώπους. Θα μπορεί, ο κλάδος να δώσει διέξοδο απασχόλησης σε νέες/νέους οι οποίοι θα αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας στα παραδοσιακά ‘χρυσά’ επαγγέλματα πτυχιούχων, της Ελλάδας της ‘φούσκας’ (δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευτικοί κλπ).
Αγροκτηνοτροφία, τουρισμός, κλάδος τροφίμων και εστίασης, θα δίνουν -στα χαρτιά, τουλάχιστον- αρκετά περισσότερες πιθανότητες εξεύρεσης μιας ικανοποιητικής απασχόλησης. Με ρίσκο βεβαίως, αλλά μικρότερο απο αλλους κλάδους...

Τα κακά νέα

Τα κακά νέα για το Νίκο ειναι ότι θα αντιμετωπίσει συνθήκες, πολύ πιο δύσκολες αποτι οι απασχολούμενοι σήμερα στον αγροκτηνοτροφικό τομέα (αγρότες, κτηνοτρόφοι, γεωπόνοι κλπ). Οι τωρινοι πέρασαν και ζουν σε αρκετό βαθμό ακόμα, τις λαμπρές εποχές των υπερβολικών επιδοτήσεων και της εκμετάλλευσης αλλοδαπών. Ενας μεγαλος αριθμός απασχολουμένων στο πρωτογενή τομέα εχουν εξασφαλισμένα εισοδήματα, χωρίς να εργαζονται οι ίδιοι.. Για να μην αναφερθούμε στους θύλακες διαφθοράς, που γεννούσαν αφθονα εισοδήματα, στους μηχανισμούς έγκρισης πλασματικών επιδοτήσεων και σε ένα εκτεταμένο σύστημα φοροδιαφυγής.
Τωρα που τελειώνει η εποχή των επιδοτήσεων και η εκμετάλλευση αλλοδαπών έχει φθάσει στα όρια της, θα περάσουμε σε μια εποχή που νέοι οι οποίοι μπαίνουν σε αυτο το κλάδο, θα ξεκινούν απο το μηδέν. Οι ευκαιρίες των νέων που θα μπουν στον αγροκτηνοτροφικό κλάδο, θα τους προσφερθούν εφόσον

-δραστηριοποιηθουν οχι για να φθάσουν τους παλιότερους αγρότες, αλλά γιατι θα έχουν καλύτερες πιθανότητες σε σχέση με τους συνομήλικούς τους
-αξιοποιήσουν τη τεχνολογία και την επιστήμη, για να αυξήσουν τη πολλή χαμηλή παραγωγικότητα της ελληνικής αγροκτηνοτροφίας
-αντιληφθούν ότι εχει αξία να επενδύσουν στη ποιότητα προϊόντων και υπηρεσιών, κάτι που ευνοει το κλίμα της Ελλάδας
-εκμεταλλευθουν τη πολύ μεγαλη πίεση για μείωση των εισαγωγών της χώρας
-επιστρατεύσουν επινοητικότητα και καινοτομία για να αναπτύξουν καλύτερα προϊόντα
-συνειδητοποιήσουν την αξία του marketing , που γίνεται πιο προσιτό με την αξιοποίηση των social media
Ο Νίκος έχει παραστάσεις απο χωριά της Αιτωλοακαρνανίας, όπου αντιστοιχεί ένα καφενείο σε κάθε 200 κατοίκους, ορισμένοι συνεταιρισμοί ειναι λεηλατημένοι απο υπαλλήλους τους που κυκλοφορουν ελεύθεροι (παρότι υπόδικοι), οι αλλοδαποί εργάτες γης ειναι περίπου ίσοι με τον ενεργο αγροτικό πληθυσμό..

Κόντρα στη νοοτροπία...

Μου έκανε εντύπωση η υποστήριξη που έχει ο Νίκος απο την οικογένειά του σε μια τοσο δύσκολη αποφαση. Η συντριπτική πλειοψηφία των οικογενειών συνεχίζει, νομίζω, να θεωρεί κατάρα και κατάντια να ασχοληθεί ένας νέος με την αγροκτηνοτροφία.
Η πολιτική ελίτ της χώρας είχε αντιμετωπίσει το πρωτογενή τομέα τα τελευταία 50 χρόνια, ώς μια δεξαμενή ψήφων, που την προσέλκυε με επιδοτησεις, εν πολλοις πλασματικές. Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπυξης, όταν δεν ασχολείται με κατανομή ρουσφετιών, ειναι ανύπαρκτο. Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί αποτελούν ένα μεγάλο όνειδος, τους διέλυσαν κομματικοί εγκάθετοι με κύριο εργαλείο τη διαφθορά.
Ο αγροκτηνοτροφικός τομέας θα παραμείνει χαμηλής απόδοσης, αλλά είναι πιθανόν να αναδειχθεί ως μια απο τις κατευθύνσεις που έχουν ευκαιρίες απασχόλησης, -για όσους νέους μείνουν στη χώρα... Οι νέοι (αλλά και οι νέες) που έχουν δημιουργική διάθεση, αλλά και επιχειρηματικές φιλοδοξίες, εαν δεν εχουν απέχθεια για την αγροτική ζωή, θα ήταν καλό να εξετάσουν τις δυνατότητες αυτού του τομέα...
Ασφαλώς δεν είναι εύκολο να ξεκινήσει κάποιος που γεννήθηκε στη Καλαμαριά ή στο Περιστέρι για να κανει καρριέρα σε κάποιο κάμπο της χώρας. Τα πράγματα όμως είναι τόσο σκληρά για την απασχόληση των νέων , ώστε θα ήταν καλό οι υπόλοιποι νέοι, οι οποίοι πέρασαν χρόνο στο χωριό ή μπορουν να εκμεταλλευθουν τις ρίζες των γονιών τους, να εξετάσουν και αυτη τη περίπτωση. Αναγκαστικά, η χώρα θα πιεστεί να βρει τρόπους, ώστε να εξισοροπηθεί ο παραλογισμός, όπου τα εισαγόμενα λεμόνια κοστίζουν 1,2 ευρώ το κιλό στο σούπερ-μάρκετ, ενώ τα ελληνικής παραγωγής τιμώνται 1,5 ευρώ στη λεγόμενη ‘λαϊκή αγορά’.
Θεώρησα χρήσιμο να πω στο Νίκο, να μελετήσει μερικές απο τις αναλύσεις του Αρίστου Δοξιάδη, όπως αυτήν εδώ ή και την άλλη, εδώ... Και να παρακολουθεί μια χαμηλών τόνων προσπάθεια ανταλλαγής εμπειριών απο το ελληνικό αγροκτηνοτροφικό περιβάλλον, εδώ .
Κάποιοι θα υποστηρίξουν οτι , αφού λεηλατήθηκε η χώρα, οι παλιότερες γενιές ‘σπρώχνουμε’ τις νεότερες στην εξορία της Ερημης Χώρας , της ελληνικής υπαίθρου. Δεν ειναι αστήρικτη υπόθεση, αλλά ειναι υπερβολική...
Εσείς τι αποψη έχετε για τις δυνατότητες του αναγέννησης του αγροκτηνοτροφικού τομέα;

Οι αδύνατες επισκέψεις σε Λαϊκή, ΚΑΠΗ και οι προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας

2011-07-26T17:02:00.002+03:00

Το προηγούμενο post είχε τη δομή μιας επιστολής προς κάποιο πολιτικό, στο οποίο αναπτυσσόταν η νομοτέλεια: στις επόμενες εκλογές θα υποχρεωθεί να στραφεί προς την online επικοινωνία.
Σε συνέχεια εκείνης της ανάλυσης έχει ενδιαφέρον αυτό που ανέφερε γνωστός πολιτικός σε συνάντηση για brainstorming: «στις επόμενες εκλογές δεν θα μπορούμε να κάνουμε επισκέψεις σε Λαϊκή, ΙΚΑ, ΚΑΠΗ». Κάποιος από την παρέα τον ρώτησε αν σχεδιάζει να πάει σε γήπεδο ή να κάνει ανοικτή συγκέντρωση. Ο πολιτικός κοντοστάθηκε, γιατί σκέφτηκε ότι ούτε σε αυτά τα μέρη θα μπορεί να επικοινωνήσει με το κοινό του.
Ένας άλλος πολιτικός σημείωσε ότι εξακολουθεί , για το δικό του σύστημα προβολής, να είναι πολύ ισχυρή η παρουσία του σε τηλεοπτικό κανάλι. «Με βλέπουν περί τα 200.000 άτομα... Ακόμα και να είναι αρνητικοί οι 180.000, οι υπόλοιποι 20.000 είναι ένα κέρδος για εμένα».
Και στις δύο περιπτώσεις, είναι εμφανές ότι δεν υπάρχει ανάλυση σε βάθος, δεν περιμένουμε κάποιο σχέδιο.

Περί αγοράς πολιτικής επικοινωνίας
Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η αδυναμία πολλών πολιτικών να χρησιμοποιήσουν τις παραδοσιακές μεθόδους επικοινωνίας κατά την εκλογική τους καμπάνια (γειτονιές, Λαϊκές κλπ) θα τους οδηγήσει στην υιοθέτηση τεχνικών ψηφιακής επικοινωνίας.
Αυτό είναι πιθανόν να γίνει σε κάποιο βαθμό, αλλά μάλλον με κάποιες εκ των ενόντων πρακτικές. Αρκετοί έλληνες πολιτικοί δεν έχουν ένα ορθολογικό σύστημα επένδυσης στην επικοινωνία. Τα κόστη τους (των περισσοτέρων, όχι όλων) στο παρελθόν καλύπτονταν από χορηγούς και γενικώς από ένα σύστημα διαπλοκής.
Τώρα που αλλάζουν οι ανάγκες, αυτή η κατηγορία των πολιτικών, έχει τα εξής ελλείμματα:
•   δεν έχουν γνώση της ψηφιακής επικοινωνίας και του στοιχείου της αυθεντικότητας που επιβάλει. Δεν διαθέτουν την αντίστοιχη κουλτούρα
•   δεν έχουν επιτελείο από ικανά στελέχη και γνώστες του αντικειμένου. Αντιθέτως σε αρκετά επιτελεία υπάρχουν πρόσωπα, ενίοτε καλόπιστα, τα οποία δηλώνουν «social media experts». Νομίζω ότι οι περισσότεροι γνωρίζουμε τα αποτελέσματα
•   το διαθέσιμο budget θα είναι πολύ χαμηλότερο, λόγω της κρίσης της αγοράς..

Με άλλα λόγια, ενώ θα αυξηθεί η ζήτηση υπηρεσιών ψηφιακής επικοινωνίας για την κάλυψη εκλογικών αναγκών, η κάλυψή της θα γίνει -σε μεγάλο βαθμό- με ίδια μέσα και με εθελοντισμό ή «εθελοντισμό».
Το πόσο ώριμη είναι η προσφορά υπηρεσιών πολιτικής επικοινωνίας, ώστε να καλύψει την υποθετική περίπτωση αύξησης της ζήτησης, αυτό είναι μια κάπως διαφορετική συζήτηση. Την περίοδο που άνθισαν οι 5 «φούσκες» στη χώρα, η πολιτική επικοινωνία ακολούθησε μια διαδρομή στην εγχώρια αγορά, η οποία την φέρνει τώρα και αυτή αντιμέτωπη με τις προκλήσεις της μετά Μνημόνιο εποχής.
Τώρα πια η επέκταση του Internet έχει αλλάξει πάρα πολλά στην πολιτική, όπως μπορεί να δει κάποιος και σε αυτη την ανάλυση .

ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ

Είναι κατανοητή, σε αρκετό βαθμό, η διάθεση των πολιτικών (και, σε μεγάλο βαθμό, των κομμάτων) να αποφύγουν την επένδυση στην επικοινωνία. Μια οποιαδήποτε επένδυση ενέχει ρίσκο και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν έχει παράδοση στο να παίρνει ρίσκα.
Το ελάχιστο πάντως που οφείλουν να πράξουν όσοι επιθυμούν να παραμείνουν στο σκηνικό, είναι η εκπαίδευση του επιτελείου τους, στις βασικές αρχές της πολιτικής επικοινωνίας, όπως αυτή αλλάζει δραστικά λόγω της επέκτασης του Διαδικτυακού Οικοσυστήματος. Το expertise έχει πάει πολύ πιο μακριά από το «γνωρίζω 20 bloggers, έχω 2.000 φίλους στο Facebook και 200 followers στο Twitter».

Δεν θα πούμε ανέκδοτες ιστορίες εδώ, γιατί το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Αφορά στη δημοκρατία και στο μέλλον μιας χώρας, η οποία παλεύει σε σκληρές συνθήκες. Το επιτελείο του πολιτικού και όποιου το εκπαιδεύσουν, θα πρέπει να έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
•   Αξιοπιστία στο χώρο του Internet (εδώ δε αρκεί η παραδοσιακή καπατσοσύνη, η οποία ήταν χρήσιμη στις σχέσεις με τα κλασσικά media)
•   Γνώση της τεχνολογίας (κάποιες εφαρμογές στο Facebook, μπορεί να κάνουν πιο εύκολες τις καμπάνιες)
•   Ανεπτυγμένη δικτύωση στα Κοινωνικά Δίκτυα. Αυτή δεν γίνεται με ένα κουμπί, δεν «αγοράζεται», δεν επιβάλλεται δια της εξουσίας..
Αργά ή γρήγορα, όλοι σχεδόν οι πολιτικοί πρώτης γραμμής θα αναγνωρίσουν την αξία της Ιντερνετικής τους παρουσίας. Φιλόδοξοι πολιτικοί όπως ο Α. Λοβέρδος, θα αντιληφθούν ότι δεν έχει αξία να παραπέμπουν σε ένα site, το οποίο φέρει τον τίτλο psifizoloverdo
ή να έχουν λογαριασμό στο Twitter, τον οποίο σταμάτησαν να ενημερώνουν από τις εκλογές του 2009 και δεν «ακολουθεί» κανέναν.

Γράμμα προς ένα γνωστό πολιτικό..

2011-07-07T13:49:00.003+03:00

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ INTERNET ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Η επιστολή που ακολουθεί θα μπορουσε να σταλεί σε μια ομαδα πολιτικών του ελληνικού κοινοβουλίου, που δεν ειναι μεγαλη. Με κάποιους έχει τύχει να διασταυρωθώ , με άλλους υπάρχει μια τυπική γνωριμία. Το γράμμα αυτο παίρνει τη μορφή της ‘ανοικτής επιστολής’, γιατι έχει περισσότερη αξία να αναπτυχθεί ο σχετικός διάλογος, παρα η ‘κατ’ ιδίαν’ επικοινωνία.

Αγαπητέ,

Γνωριζόμαστε χρόνια και , δεν εχω λογο να κρύψω οτι εχω παρακολουθήσει τη συνεχή σου προσπάθεια να παράγεις έργο. Θα μπορουσα να αναφέρω αρκετά στοιχεία κριτικής για το έργο σου, αλλά δεν μπορώ επουδενί να υποστηρίξω ότι ήσουν υποκριτής ή οτι έκανες μονο επικοινωνία, με ελάχιστο ‘περιεχόμενο’.
Τα τελευταία 4 χρόνια είχαμε μερικές φορές την ευκαιρία να συζητήσουμε το θέμα της επικοινωνίας σου και είχα υποστηρίξει ότι θα ήταν καλό να ξεκινήσεις με ένα πλάνο μια , έστω ‘συντηρητική’ παρουσία στο Διαδικτυακό Οικοσύστημα... Αν αυτά που υποστήριζα το 2007-2008 φαινόντουσαν ως αποψεις ενός ‘νεοφώτιστου’, ολιγον παθιασμένου , που επηρεαζόταν απο τη καμπάνια του Obama, τώρα θα επανέλθω. Οχι με το στυλ αυτού που δικαιώθηκε, καθώς πολλά απο αυτά που εθεωρούντο τότε ως ορθά, έχουν πλέον διαφοροποιηθεί και μερικά εχουν διαψευσθεί.
Οι παρακάτω σκέψεις ξεκινούν απο τη σκοπιά ενός υποψιασμένου πολίτη. Σε αυτη τη φάση, για αρκετούς απο εμάς, ειναι πολύ πιο σημαντική απο οποιαδήποτε επαγγελματική επιδίωξη.
Αξίζει να το ξανασυζητησουμε αυτά που ακουσες το 2008-2009, για τρεις λόγους:

1) οι συνθήκες κρίσης της ελληνικής κοινωνίας και της νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, απαιτούν να διευρυνθεί ο ανοικτός διάλογος , που μόνο μέσα απο το Internet (και τις ζωντανές συναντήσεις) μπορεί να διεξαχθεί

2) η έξαρση της κριτικής προς τους πολιτικούς και η εξάπλωση των φαινομένων διαμαρτυρίας και αγανάκτησης, θα περιορίσουν τις δυνατότητες επικοινωνίας που παραδοσιακά είχατε εσείς ή πολιτικοί με το εκλογικό σώμα

3)οι επόμενες εκλογές, είτε γίνουν μέσα στο 2011, είτε αργότερα, θα διεξαχθούν σε ένα περιβάλλον, όπου θα έχει αλλάξει αισθητά το επικοινωνιακό περιβάλλον. Σε κάθε περίπτωση το Internet, δεν ειναι μονο πιο ισχυρό αποτι στις εκλογές του 2009, αλλά και έχει υψηλότερο βαθμό αξιοπιστίας.
Απο επιλογή, αυτο το σημείωμα ειναι γραμμένο σε απλή γλώσσα, χωρίς τη jargon των Ειδικών, καθώς ειναι πιθανόν να μην έχεις παρακολουθήσει την εξέλιξη της ορολογίας και τις μανιέρες των Experts. Για να μην αφήσουμε όμως αυτο διαλογο σε ρηχό επίπεδο, θα κοινοποιήσω στο τέλος μια συζήτηση που έγινε σε μια ελληνική ομάδα του Facebook, που προχωρά σε μεγαλύτερο βάθος και αντιμετωπίζει ευρύτερες διαστάσεις.
Πολλοί θα πουν οτι δεν έχει καμμιά αξία στην ελληνικη πολιτική σκηνή, αυτά που συμβαινουν στις προεκλογικές περιόδους ανεπτυγμένων χωρών. Προφανώς ειναι αφελές να τα αντιγράφουμε. Απο την άλλη όμως, ειναι επιπόλαιο να έχουμε πληρη άγνοια...

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA KAI O ABRAHAM LINCOLN

Είναι αντιληπτοί οι ενδοιασμοί και τα ερωτήματα σου για την αξία της παρουσίας σου στο Internet. Σύντομα να αναφέρω, οτι πράγματι υπάρχει μια υπερβολική συζήτηση για τα social media. Γι αυτο ειναι προτιμοτερο να εξετάσεις τη παρουσία σου στο Internet συνολικά, αυτό που λενε στο εξωτερικό Online Engagement και Online Reputation. Σ’ αυτο βασικο ρόλο παίζει η κατάσταση του site σου, αλλά και άλλες διαδικτυακές (ή στο κινητό) κινήσεις σου, πέραν των πολυδιαφημισμένων social media.
O Abraham Lincoln έλεγε ότι δεν του αρκούσε να επικοινωνεί με το λαό του μέσω διαμεσολαβητών και γι’ αυτο επιδίωκε να κάνει ένα ‘public opinion bath’. Την έννοια αυτή την ανέσυρε ο Obama με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αν θεωρείς ότι είσαι πολύ ισχυρός στα κλασσικά Media και στο δίκτυο υποστηρικτών σου , αξιολόγησε αν αυτο το ‘πλαίσιο’ ειναι αρκετό για τα σχέδιά σου στις επόμενες εκλογές. Υπο τις σημερινές συνθήκες, που θα επιδεινωθούν, τα οφέλη που μπορείς να λάβεις απο τα κλασσικά media και το δίκτυο υποστηρικτών σου (που στην περίπτωσή σου, πράγματι δεν ειναι κομματάρχες), δεν αρκεί για να επιτύχεις τους στόχους σου. Ολα αυτά που αναφέρονται εδώ, αφορουν εις το πολλαπλούν, το κόμμα σου.

ΧΤΙΣΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΚΑΝΑΛΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Σε ώριμες δημοκρατίες οι πολιτικοί έχουν ένα δίλημμα για το πώς να μοιράσουν τη προσοχή τους ανάμεσα στα κλασσικά Media και τα New Media, στην Ελλαδα όμως αυτο το δίλημμα τίθεται -ως συνήθως- με στοιχεία υπερβολής. Ορισμένοι έλληνες πολιτικοί μάλιστα έχουν το φόβο, οτι αν αναπτύξουν παρουσία στο Internet, αυτό θα το εκλαβουν αρνητικά δημοσιογράφοι και media που διατηρούν σταθερούς διαύλους επικοινωνίας.
Αν δούμε ψυχρά τα πράγματα, η κατάσταση έχει ως εξής:
α)Το παιγνίδι έχει κριθεί ΚΑΙ στην ελληνική κοινωνία, οπως και στο εγχώριο επικοινωνιακό Οικοσύστημα: οποια μέτρηση και αν λάβεις υπόψη σου (πχ δες της MRB), τα στοιχεία ειναι σαφή: αν δεν αναπτύξεις παρουσία στο Ψηφιακό Κόσμο , τότε έχεις αποκλείσει τον εαυτό σου απο την επικοινωνία με ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ένα τμημα ψηφοφόρων που κρίνει εκλογές και σταυροδοσία.

β)εαν τα media ενδιαφέρονται να είναι μέσα στο νέο σκηνικό, μπορουν να κάνουν τις επενδύσεις που επιχείρησαν στη Διαδικτυακή Σφαίρα, αντίστοιχα media στο εξωτερικό.

γ)ισχύει και για το κόμμα σου, οπως και για τη προσωπική σου πολιτική παρουσια, η ατάκα που είπε πριν 3 χρόνια ένας ισχυρός του αμερικάνικου NBC: ‘στην εποχή του Web 2.0, όλες οι οντότητες είναι, η κάθε μια τους, ενας Οργανισμός media’. Πρεπει να παράγει η κάθε οντότητα το δικό της content , ανεξάρτητα τι απο αυτό θα φιλοξενήσουν τα κλασσικά media.
Αν αυτο το ακουγες πριν 3 χρόνια ως παραδοξολογία, αυτη τη στιγμή -ναι, στο ελληνικό περιβάλον- ειναι μια καθημερινή πραγματικότητα. Είναι βέβαιο ότι έχεις συνεργάτες, που μπορουν να στο εξηγήσουν σε μεγαλύτερη αναλυση και βάθος.
Και κάτι άλλο:Οσο θα προχωρά η κρίση των ελληνικών Μέσων, τόσο θα σε πιέζουν οι συνέπειες αυτής της αναπόδραστης εξέλιξης. Ωρα λοιπον να προχωρήσεις στη δημιουργία των δικών σου interactive media, που μπορουν να ειναι -στους πονηρούς, αγανακτισμένους καιρούς μας- οσο interactive σχεδιάσει η καμπάνιά σου.

ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΟΙΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΑΛΛΟΙΩΣ

Το Μάρτιο 2009, στο περιθώριο της 1ης εκδήλωσης του Ινστιτούτου Επικοινωνίας για τα social media, ενας γνωστός εργάτης (με πολιτική κουλτούρα) του ελληνικού Internet, εκανε σ’ ενα ‘πηγαδάκι’ μια ενδιαφέρουσα επισήμανση. Την διατύπωσε, για να θυμηθούμε, όταν ήταν φρέσκια η επανάσταση που είχε κάνει η καμπάνια Obama στην επικοινωνία συνολικά (και όχι μονο στην πολιτική). ‘Οι έλληνες πολιτικοί έχουν πολύ στενές, πολύχρονες σχέσεις με ένα σύστημα ανθρώπων, που ειναι κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές, προσωπικοί υποστηρικτές τους, ατομα των media κλπ. Αυτο το Σύστημα σχέσεων ειναι περίπου ασύμβατο με την Ανοιχτή Φιλοσοφία, του Internet’.
Πέρασαν δύο πύρινα χρόνια απο τότε.. Εκτός απο το φλερτάρισμα με την πτώχευση, η Ελλάδα πλέον ειναι μπροστά στις αντιδράσεις των Αγανακτισμένων, τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, τις συχνές επιθέσεις κατά πολιτικών. Μέσα σ αυτές τις συνθηκες, πηγαίνοντας προς τις επόμενες εκλογές, θα έχεις τις εξής δυσκολίες:
i)ενα υπολογίσιμο ποσοστό πολιτών ειναι επιφυλακτικό σε αυτό που ‘προτείνουν’ τα κλασσικά media

ii)η νεολαία και τα δυναμικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, ειναι πιθανόν να οδηγήσουν σε μια ανανέωση της επομενης Βουλής , της τάξεως του 50%.

iii) Λογω αγανάκτησης και οικονομικής κρίσης, στις επόμενες εκλογές θα διαδραματίσουν μικρότερο ρόλο μορφές πολιτικής επικοινωνίας, όπως οι περιοδείες σε γειτονιές και η διανομή εκλογικού υλικού...
Ολα τα παραπάνω συνηγορούν στη θέση οτι το κόμμα σου και εσύ προσωπικά, ειναι απαραίτητο να προχωρήσετε σε μια σχεδιασμένη, μια ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ παρουσία στο Internet.

ΣΧΕΔΙΑ, ΟΧΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Το σημείωμα αυτό κινδυνεύει να φανεί απλοϊκο, καθώς αναφέρεται σε θέματα που απαιτούν
- καλλιεργεια κουλτούρας και εκπαίδευση πολιτικών στελεχών, που δεν μπορουν να γίνουν σε 2-3 εβδομάδες
- τεχνολογικό background, παρότι τα θέματα αυτά ειναι πρωτίστως πολιτικά. Δεν ειναι ζητήματα επικοινωνιακά, πολύ περισσότερο δεν ειναι τεχνολογικά
- εντοπισμό μιας ελάχιστης ομάδας ανθρώπων (στελεχών του κόμματος ή συνεργατών σου), που θα έχουν τη πολιτική κουλτούρα να γυρίσουν σελίδα στα της επικοινωνίας.

Το σημείωμα λοιπον, είναι ένα ‘τσίγκλισμα’ για έναν διάλογο που δεν έγινε ποτέ.
Πιστεύω ότι υπαρχουν πολλοί δραστήριοι πολίτες και καταξιωμένοι professionals (δεν εννοώ της επικοινωνίας), που πιστεύουν ότι αν εσύ ή το κόμμα σου κινηθείτε με την αποσταση ασφαλείας απο το Internet που είχατε στις εκλογές του 2009, αλλά και στη συνέχεια, τότε αυτο θα έχεις μετρήσιμες συνέπειες.
Η πιο σημαντικη επισήμανση, που προκύπτει απο τη συζήτηση στο Facebook που παραθέτω, ειναι ότι , ανεξάρτητα με το τι/πόσο θα πράξεις, αυτό θα πρέπει να είναι ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ. Πάρε ‘το μπάνιο σου στη νερά της κοινής γνώμης’, που ελεγε ο Lincoln και αφιέρωσε μιά ωρα την εβδομάδα, να παρακολουθείς εσύ ο ίδιος αυτά που λέγονται για εσένα στο Internet, στο Facebook, στο Twitter, στο YouTube.
Επειδή ήσουν πάντα μετρημένος, θα σκέφτεσαι οτι υπο τις σημερινές συνθήκες , δεν έχεις τους πόρους να ξανοιχτείς σ αυτές τις θάλασσες. Το ζήτημα του να αφιερώσεις αυτη τη μια ώρα, ειναι πολύ πιο σημαντικό απο το budget.
Ως πολίτης, σε παροτρύνω να το τολμήσεις, γιατι θεωρώ οτι αποτελεί ένα μέρος της επένδυσης που θα συμβάλει στο διογκούμενο αιτημα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος.. Οι μέθοδοι επικοινωνίας υμών των πολιτικών, ήταν ένας απο τα πιο σημαντικούς πυλώνες της εικόνας και της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.
Η αλλαγή αυτου του δυσλειτουργικού -πλέον- και αναποτελεσματικού ‘συστήματος επικοινωνίας’, είναι ζήτημα δημοκρατίας και αναγκαίας εξέλιξης των θεσμών. Πήρα τη πρωτοβουλία να σου γράψω αυτο το σημείωμα, γιατι παρά τις πολιτικές περιπέτειες και κριτικές που αντιμετώπισες τα δύο τελευταία χρόνια, δεν μπήκες στη πολιτική ως ‘πολιτευτής’. Είσαι απο εκείνους που μπορουν να επιχειρήσουν αυτη τη μικρή, αλλά πολύ σημαντική υπέρβαση.

ΑΥΡΙΟ: Οι αδύνατες επισκέψεις σε Λαϊκή, ΚΑΠΗ και οι προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας

Σχετικά:

Obama’s Twitter account: Now with 100 percent more President | VentureBeat

Ποσοι έλληνες πολιτικοί στις επόμενες εκλογές, θα ασχολούνται οι ίδιου, έστω κατά 20%, με τις αναρτήσεις τους στο Twitter και το Facebook; Ο Obama το 'παρακάνει' και λέει οτι πάει προς το 100%. Πατήστε παρακάτω "διαβάστε περισσότερα" για να δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που διεξήχθη στο facebook

Nick Panayotopoulos IMO he is trying to make up for his problems with traditional media.
Maria Katsikovordou και πόσοι κατηγόρησαν λίγες μέρες πριν τον δικό μας Π/Θ ότι ενημέρωσε για τη καθυστέρηση δήλωσης μόνο μέσω twitter!!! αλλά στην Ελλάδα ισχύει ότι αντί να προσπαθούμε να γίνουμε και εμείς καλύτεροι θέλουμε να κρατήσουμε τον άλλον και τα πάντα στο δικό μας επίπεδο!
Leda Karabela Old quote: "“I have never used Twitter. My thumbs are too clumsy to type in things on the phone.” New quote: "My fingers are too slow to go fast on the damn thing..." The problem is WHAT to write not HOW to write it...
George Achillias Exactly... What to write !!!!
Leda Karabela More on this political campaigning from Mashable: http://mashable.com/2011/06/14/republican-debate-facebook/
Nick Panayotopoulos
It's a segmentation based marketing plan IMO. Like Blair decided to go after non politically active voters cos he thought his efforts would have higher "ROI". Obama figures that going after the Twitter & FB users segment will pay off better... than US voters who do not use FB or Twitter. In Greece, some politicians & parties may decide the same, others will decide to focus more on voters who do not use FB or Twitter! IMO it's a case-by-case marketing analysis and decision.See More
Maria Katsikovordou The question Nick is if a politician has actually a choice of not including in an election campaign mix social media!!! i don't think such a choice today exists...especially in politics if used correctly fb & twitter are like a blessing to communication/socialization with citizens/voters
Maria Katsikovordou ‎...and journalists of course!!!!
Leda Karabela I think we all agree - in the end it's about the reach combined with audience/community/demogra phics/psychographics and channels. The louder the amplification the higher the hope for messaging saturation. However, the idea & content still matter especially for those who are opinion leaders/influencers. See the trending waves - many topics are irrelevant to so many...
Nick Panayotopoulos ‎Maria Katsikovordou Social Media in the overall "Mix" is one thing, social media as "panacea" is another. IMO the decision to FOCUS a certain amount of personal energy on social media ought to be a case-by-case political marketing by each Greek politician. Are social media users a segment or a niche of the Greek electorate, though?
Panagiotis Papachatzis Ειδικά για τους δημοσιογράφους χρειάζεται μεγαλύτερη εκπαίδευση απο ότι στους πολιτικούς. Αν δει κανείς, τα ρεπορτάζ που γράφουν για τα twitter accounts των πολιτικών θα καταλάβει τι εννοώ.
Leda Karabela
love this discussion - bravo Stathis Haikalis and George Achillias who prompted it. :-) and seriously, I think the situation is so fluid and everyone is testing and learning that all hypotheses are at play here. And Greece is changing rapid...ly - following the blogosphere/twitte/f/b wave in an unprecedented speed. We are in the funnel - and one thing is certain: adaptability, openness and flexibility are mandatory to avoid being left out - and politicians/journalists better tune in.See More
Nick Panayotopoulos In 2000 I proposed to a friend of a friend who was a non-household-name candidate with large party in A' Athens to focus some funds on an online campaign (banners). Fitted his age, style and budget n terms of target plus in 2000 there was also a "novelty" effect. He declined. Of course he was not elected, by very far!
Maria Katsikovordou ‎Nick Panayotopoulos it is not a product or an corporation, politics is by nature exposure to people and communication. if people are there, you ought to be there as well, as a politician, it's people's choice not yours..and on top of all things it is easy, joyful and cost free!!!
Nick Panayotopoulos
‎Maria Katsikovordou IME with politicians "easy, joyful and cost free" is not the main concern of many politicians. Re "it is not a product or an corporation, politics is by nature exposure to people and communication. if people are there, ...you ought to be there as well" That (being everywhere people (potential voters) are can run a mid-size candidacy out of energy/steam. I personally found that out as a candidate in the 1999 elections. :)
Maria Katsikovordou well Nick Panayotopoulos as it seems, i guess we will have to agree that we would design different election campaigns :))
Maria Katsikovordou and may i add we would "design" different politicians for the future...responsibility is up to us i think to bring politicians closer to People by all means...and it does not have to do with the quantity of people you will approach as a politician, one is enough for me, even one more person believing in me (to the politician) is enought :)
Nick Panayotopoulos ‎Maria Katsikovordou You may be right or not, but for the economy of the discussion let's assume you are! :)
Maria Katsikovordou lol..we both are, from our point of view :)
Stathis Haikalis Ειχα βγει για έναν καφέ με πολιτευομενο σε μεγαλο δήμο, που σκέφτεται να αξιοποιήσει τα social media... Την ώρα που 'ελειπα' απο την online πραγματικότητα , αναπτύξατε φιλοι έναν διάλογο , που θα ήταν χρήσιμο να μελετήσουν (και να υλοποιήσουν κάποιες επισημάνσεις) 40-50 ελληνες/ελληνίδες πολιτικοι που θέλουν να έχουν μέλλον
Yannis Theocharis
As Leda Karabela said its nice to see such an animated discussion on social media! A few points, however, for those willing to take the time to read some thoughts tempered by recent evidence. Maria Katsikovordou,says that “if used correctly... fb & twitter are like a blessing to communication/socializatio n with citizens/voters”, a view that many people in this group seem to share. I think that this might be correct, to some small extent for Facebook but, based on evidence, here are some thoughts and questions for all of you social media enthusiasts regarding the “actual” political impact of Twitter:
What does the fact that Obama makes “heavy” (in comparison to others from the US political elite) use of Twitter in a country that, in 2010, Twitter penetration was 11,9% (of the online population) can tell us about the actual utility of Twitter for Greek politicians?
I think very little. First of all the Obama “social media miracle” of 2008 has not been repeated anywhere so far. In fact, we haven’t even come close to something similar (I am always refering to the electoral arena). In the 2010 UK election, journalists went as far as to claim that the election will be won “by blogs and tweets”! These exaggerations, which appeared almost daily in media outlets, were very risky as Twitter penetration in the UK was hardly at 10% (of the online population) at the time -although, to be fair, it looked like it was on a crazy rise. But, within a couple of weeks it was not only evident that Twitter won’t be a game-changer in the election, but it was actually being regarded as a disappointment or even useless for campaigning by the very same people who were proclaiming its game-changing potential a couple of weeks before.
They should have known better, of course, as research in the UK had found that those who use Twitter for political purposes (such as following a politician) are some 2% of the online population -which in the UK is around 70% (Political use of FB is only an additional 2%). What is even worse is that this 2% actually belongs to the highly educated and highly politicised segment of the society which is likely to have strong political opinions and less likely to change them because of a politician’s online behaviour.
Also: interactivity has always been celebrated as the major asset of social media. Yet research shows that government agencies and politicians primarily rely on one-way communication (most nation leaders’ Twitter accounts are a good example), as a means of informing and educating their followers (meaning, that 2% of highly educated and politicised internet users -in the case of the UK), rather than achieving some elementary level of symmetrical communication. There are of course minor exceptions, but they can hardly have an effect in the general picture which is that, when it comes to the vast majority of politicians on Twitter, Twitter is a little more interactive than the TV, while its audience is a million times smaller.
Coming back to Greece, I wonder if you know what Twitter’s penetration is, and what you think the above can tell us about Greek politicians’ use of Twitter.. As I see it, it is almost certain that less than 5% of the Greek internet population (internet penetration was 39,4% in 2010 so we are again refering to a tiny minority) make use of Twitter. It is also to be expected –based on the demographics of the Greek online population- that this literally tiny segment of the population consists of highly educated and highly politicised people who are also unlikely to change their party identification or opinions based on GAP’s or anyone else’s online behaviour. On top of that, the fact that hardly any Greek politician on Twitter actually uses her/his account as a tool for interaction with the public, I am wondering about the true effectiveness, or even relevance, of Twitter for mobilising voters (in contrast to the less interactive banners, that Nick Panayotopoulos talked about, for example), and whether we can think of Twitter as a “blessing”, as a tool for “preaching to the converted” or, as some British political scientists have suggested, “a pointless vanity” (see comment by Stathis Haikalis above).Thanks for taking the time to read this (long) response!
Nick Panayotopoulos Yannis Theocharis a) Interesting analysis, I think I agree, alas, with most points. In Greece, Twitter users are a niche not even a segment of the electorate.
As per the |passive" banners I proposed to a candidate, that was in 2000, ie 11 years ago! No social media then (in the whole world).
Maria Katsikovordou Thank you indeed Yannis Theocharis...quite an informative answer...still i believe, regardless the numbers etc, if a politician in Greece decided to make use of twitter, the impact this would have on word of mouth and the generation of articles,comments, publicity on traditional media/Press/TV/Radio would be huge!
Tatiana Papanastassiou Εμένα θα μου άρεσε να έβλεπα περισσότερους πολιτικούς να έχουν blog. Να το χρησιμοποιούν όμως οι ίδιοι και να αναρτούν εκεί τις απόψεις τους καθώς και αναλύσεις για πολιτικές που σκέφτονται να ακολουθήσουν, νομοσχέδια που προτείνουν κ.λ.π. Να υπάρχει η δυνατότητα για διάλογο με τον κόσμο. Η μία πρόταση που γράφουν στο twitter και στο facebook (που δεν τη γράφουν καν οι ίδιοι) δεν αποτελεί επικοινωνία.
Maria Katsikovordou the mixture of social media is under discussion per case, but frankly i think it is priceless, when you are a politician, to have a means by which your voter can come to direct communication with you!!! i cannot think of anything else rather than fb and twitter that allows this!
Yannis Koutsomitis Nα ένα ωραίο παράδειγμα: https://twitter.com/fhollande/status/82121900179980288 Γι αυτό (και για άλλα) θα πάει καλά ο Francois.
Stathis Haikalis ‎Panagiotis Papachatzis Η παρουσία των ελλήνων πολιτικών στα Κοιν Δίκτυα θα ήταν καλό να μην εξαρτάται απο το τι θα γράψουν οι δημοσιογράφοι... Αν οι ελληνες πολιτικοί δεν έχουν αντιληφθεί (που πολλοί ΔΕΝ το εχουν αντιληφθει) οτι ειναι πλέον υποχρεωτική η ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ παρουσία τους στα social media, τότε... Τότε έχουν θέμα, που θα μεγενθύνεται οσο πλησιάζουμε προς τις επόμενες εκλογές..
Panagiotis Papachatzis ‎Stathis Haikalis Δεν εξαρτώ το ένα απο το άλλο. Συμπληρωματική ήταν η παρατήρηση για δημοσιογράφους, κυρίως γιατί έχουν την τάση να απαξιώνουν κάθε ανάλογη προσπάθεια (παραδείγματα υπάρχουν αρκετά). Η αυθεντική παρουσία των πολιτικών είναι αναγκαία, δεν διαφωνώ, με αρκετά οργανωτικά "αλλά" όμως.
Stathis Haikalis ‎Panagiotis Papachatzis δεν διαφωνούμε στην ουσία. Θεωρώ ομως, οτι όλοι μας πρέπει -σε αυτη τη κρίσιμη φάση- να πράξουμε αυτο που θεωρουμε σωστό, παρότι ειναι βεβαιο, σε κάθε περίπτωση, οτι 'καποιοι δημοσιογράφοι' θα επιτεθουν για το χ ή το ψ λογο. Εν κατακλείδι: το ορθο για τη χώρα, αλλά και για τις Αξίες που στηρίζει ο καθένας μας, περνά μέσα απο την αντίθεση με κάποια ή πολλά media.
Yannis Koutsomitis Φίλοι μου, μη χάνουμε την ουσία: Η αυθεντική παρουσία είναι ζητούμενο όχι ως αυτοσκοπός αλλά κυρίως ως ανάδειξη της ίδιας τους της προσωπικότητας χωρίς διαμεσολαβητές. Οι δικοί μας εδώ μιλάνε με το στόμφο και τη συμβατικότητα της Βασίλισσας Ελισάβετ. Το "αντιεξουσιαστές στην εξουσία" δεν συμβαδίζει με τη πλήρη συμβατικότητα στη δημόσια εικόνα και παρουσία.
Nick Panayotopoulos Ένας πολιτικός όταν μιλάει, ειδικά μέσω social media. πρέπει να έχει κάτι περί policiies. Πόσοι έχουν policy advisers και πόσους, σε σχέση με "γραφείο τύπου"?
Stathis Haikalis
‎Yannis Koutsomitis Maria Katsikovordou Panagiotis Papachatzis Leda Karabela Nick Panayotopoulos Tatiana Papanastassiou my friends, σχεδιάζω να κάνω ένα post σχετικά με την πολιτική επικοινωνία. Με την άδειά σας θα ήθελα να κάνω χρήση αυτης... της συζήτησης. Αν κάποιος επιθυμεί να μείνει μεταξύ μας, κάτι απολύτως σεβαστό, τον παρακαλώ να στείλει ένα μήνυμα. Αν δεν θα το ήθελε έστω και ένας, θα μείνει στην ωραία, παραγωγική ομάδα μας
Nick Panayotopoulos OK with me. Everything I say and write is "public" anyway.
Leda Karabela Same with me - interesting to read Walter Mead's analysis that actually mentions Papandreou "Presidents fail to be re-elected less because their policies aren’t working than because they have lost control of the narrative." http://blogs.the-american-interest.com/wrm/2011/06/17/can-this-presidency-be-saved/
Yannis Koutsomitis ‎Stathis Haikalis ΟΚ κι από μένα, Στάθη. btw έγραψε και το ΑΡ πριν λίγο: http://news.yahoo.com/s/ap/us_obama_twitter
Maria Katsikovordou ‎Stathis Haikalis it goes without saying oti anypomono na to diavaso :)
George Achillias Τελικά καταλήγουμε να έχουμε πλεόνασμα μέσων, επικοινωνίας, διαχείρισης, περιεχομένου , διαχείρισης κοινοτήτων κ απλά δεν έχουμε πολιτική... Είναι έτσι; Και
Μήπως όλα αυτά γίνονται για να καλύψουν το έλλειμα αυτής;!
Panagiotis Papachatzis Στάθη κανένα πρόβλημα.
Panagiotis Papachatzis ‎George Achillias το ανάποδο. Για να επικοινωνήσουν τις πολιτικές και ειδικά εκείνες που δεν αναφέρονται καν στα ΜΜΕ.
Tatiana Papanastassiou Ούτε εγώ έχω πρόβλημα, ανυπομονώ να το διαβάσω!
Soto Mitroglou ‎1. εγώ πάντως θα ήθελα να δω ΣΥΝΕΧΕΙΑ Κ ΣΥΝΕΠΕΙΑ στη χρήση των social media από πολιτικούς! το μόνο που διαπιστώνω είναι διάτοντες αστέρες. το ίδιο ισχύει κ για πολλούς επιχειρηματίες.
Soto Mitroglou ‎2. θα ήταν ευχής έργο να χρησιμοποιούν το twitter. Θα γλυτώναμε από βαρετές σεντονιάδες...
Soto Mitroglou ‎George Achillias Το έλλειμμα ουσίας σίγουρα δεν αντισταθμίζεται με "το επικοινωνιακό περιβάλλον", απλώς το "καινούργιο" είναι λίγο φανταχτερό πάντα και μας θαμπώνει
Maria Katsikovordou οι πολιτικοί πάντως είναι και άνθρωποι και πέρα από πολιτικές καλό είναι να δείξουν και αυτό τους το κομμάτι μέσα από τη χρήση των fb/twitter...άλλωστε ο χαρακτήρας τελικά είναι αυτός που παίζει καταλυτικό ρόλο σε πολιτικές εξελίξεις (σκάνδαλα/εγωπάθεια/απληστία/ηθικό και νόμιμο κλπ κλπ)
Yannis Koutsomitis ‎@Maria Katsikovordou Μπράβο Μαρία, πες τα!
Nick Panayotopoulos
Yannis Koutsomitis Maria Katsikovordou Σε μία επχή που παγκόσμια και ειδικά στην Ελλάδα, υπάρχει σαφές έλλειμμα πολιτικών (policies) που να επλύουν τα πραγματικά οιονομικά, εργασιακά, κοινωνικά κα προβλήματα, η συμμετοχή πολιτικών είτε σε τ...σατ εκπομπές των ΜΜΕ είτε σε άνευ περιχομένου (δλδ χωρίς συζήτηση συγκεκριμενων policies) τσατ σε Twitter & FB δεν εηυπηρετούν - προσφέρουν. Αντίθετα, άμα ο πολιτικός ή κόμμα έχει συγκεκριμένες προτάσεις πολιτιής να συζητήσει, τότε Twitter & FB έχουν περισσότερο νόημα.
Leda Karabela ‎"This isn't the first time the way we tell stories has changed. Every major advance in communications has given birth to a new form of narrative..." From The Art of Immersion http://www.artofimmersion.com/

‘Φευγω απο Ελλάδα ή Μένω’ Άλμα στο άγνωστο ή βουτιά στην άβυσσο... Του Αντώνη Κόχειλα*

2011-07-04T16:01:00.001+03:00

Ανταλλάξανε μερικές κουβέντες πρόσφατα με τον Αντωνη και οταν είδα ότι ειχε ήδη προβληματισθεί για το θέμα της ‘Φευγω απο την Ελλάδα ή Μένω’, του ζητησα να γράψει κάτι. Η ιδέα μου φάνηκε ακόμα πιο ελκυστική οταν ειπε οτι είχε στο μυαλό του και ένα σχετικό σχήμα. Ακολουθουνοι σκέψεις του Αντώνη.

Στ. Χ.

...Ο ακρατος δανεισμος, η πελατειακη σχεση κρατους πολιτη και αλλα γεγονοτα, που αλλοι εχουν περιγραψει πολυ καλυτερα απο εμενα, υπερπληθωρισαν το βιοτικο επιπεδο στην Ελλαδα τα τελευταια χρονια. Με τον ορο βιοτικο επιπεδο εννοω τις προσδοκίες του Ελληνα για αγαθά και υπηρεσίες.

Γυρω στο 2008 φτασαμε την κορυφωση των υπερπληθωρισμενων μας προσδοκιων και τοτε η παγκοσμια χρηματοοικονομικη κριση και τα γεγονοτα που ακολουθησαν μας οδηγησαν σε μια διολισθηση του βιοτικου μας επιπεδου. Η πτωση αυτη συνεχιζεται μεχρι σημερα και τιποτα στον οριζοντα δεν φαινεται ικανο να την σταματησει...Συντομα το βιοτικο μας επιπεδο θα βυθιστει κατω απο την σταθμη εκεινη που οριζεται απο την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες (π.χ να μην οδηγεις Cayenne, αλλα να μπορεις να οδηγησεις ενα αυτοκινητο 1400 κ.ε. τετρατετιας). Συντομα λοιπον η χωρα θα βυθιστει στην «αβυσσο της απογοητευσης» (ρηξη του κοινωνικου ιστου, ανεργεια +20%, επαγγελματικη στασιμοτητα κλπ.), τελικά όμως το επιπεδο ζωης μας θα αναδυθει σ’ ενα πλατω ανακαμψης το οποιο θα ειναι αναλογο με τις παραγωγικες δυνατοτητες της χωρας. Τελικα... Τελικά ομως ολοι θα ειμαστε νεκροι...

Δυστυχως τιποτα σημέρα δεν μας επιτρεπει να υπολογισουμε ουτε το βαθος, αλλα ουτε το ευρος (χρονικο) της αβυσσου. Βάθος για εμένα ειναι ο λογος του βιοτικου επιπεδου σε μια δεδομενη χρονικη στιγμη (πχ. το χειμωνα του 2012) με την επιφάνεια δηλ. την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες. Ανεξαρτητα με το αν ο πυθμενας εχει τη μορφη χρεωκοπιας (σχημ. #1 depression) ή παρατεταμένης ύφεσης (σχημ. #2 prolonged recession), τιποτα δεν μπορει να μας προετοιμασει για τις πιεσεις που ασκουνται σε τετοιο βαθος, ουτε για τα πλασματα (ανεργία, κοινωνική αποξένωση, ανομία κλπ.) που παρανομευουν εκει κάτω. Κάποιοι ισως φορουν σωσιβια (περιουσια, διασφαλισμενη απασχόληση κλπ) που θα τους επιτρεψουν να διατηριθουν στην επιφανεια, εγω ομως οχι...

Το ερωτημα λοιπον ειναι: Τι προτιμας; Μια βουτια στην άβυσσο ή ενα αλμα στο αγνωστο; ‘Αλμα στο αγνωστο’ για εμενα ειναι η μεταναστευση, να παρεις των οματιων σου και να φυγεις στο εξωτερικο. Οπώς σε καθε άλμα χρειαζέται φόρα, μια κεκτημένη ταχύτητα, που οι Έλληνες επαγγελματίες δεν ειναι ευκολο να αποκτήσουν μια και κουβαλάνε στις πλάτες τους το βάρος του ελείματος αξιοπιστίας της χωράς μας. Χρειάζεται χρονίσμος, να υπολογίσεις δηλαδή τα βηματά σου και να πηδήξεις ακριβώς την στιγμή που πρέπει, χρειάζεται δύναμη, γερά πόδια (επαγγελματικες δεξιότητες και ικανότητες) για να φτάσεις μακριά. Τέλος χρειάζεται ενα σκάμα, ένας κατάληλλος τόπος να προσγειωθείς για να μην σπάσεις τα πόδια σου.

Έχω διαλέξει να πηδήξω, στις βουτιές δεν ήμουνα ποτέ καλός, ευχηθειτε μου καλή τύχη...

Αντώνης Κόχειλας

Antonis.kocheilas@me.com

*Ο Αντώνης ειναι τα τελευταία χρόνια υψηλόβαθμο στέλεχος διαφημιστικών εταιρειών. Αξίζει να δείτε την εξαιρετική του παρουσίαση ‘Don Draper goes Digital and beyond’

Πώς η νέα γενιά θα πληρώσει πολύ ακριβά τον πόλεμο ιδιωτικού-δημοσίου

2011-06-29T12:30:00.000+03:00

Ένας γνωστός μου, ημι-αργόμισθος στο δημόσιο δηλώνει στη φορολογική του δήλωση όσο είναι το σύνολο της ετήσιας μισθοδοσίας μιας δυναμικής εταιρείας 7 άξιων ατόμων, που διατηρεί μια έντιμη φίλη (περισσότερα στοιχεία στο τέλος του σημειώματος, γιατί θα υποβάλετε πολλές ερωτήσεις). Ο Οργανισμός που δουλεύει ο ημι-αργόμισθος μπορεί να καταργηθεί ανά πάσα στιγμή, δεν τον έχει ανάγκη κανένας σ’ αυτή τη χώρα.
Αυτό δείχνει τη δραματική πορεία μερικών πραγμάτων: πώς συρρικνώνεται συνέχεια ο ιδιωτικός τομέας και πώς διατηρεί τα προνόμια (με οριακές περικοπές) ένα μεγάλο στρώμα δημοσίων υπαλλήλων, που μισθοδοτούνται από Οργανισμούς που δεν προσφέρουν στη χώρα.
Το θέμα δεν είναι να ρίξουμε λάδι στη φωτιά και να ενισχύσουμε τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και ένα στρώμα πολλών δεκάδων χιλιάδων μισθοδοτούμενων, που δεν παράγουν.
Για το λόγο αυτό, ας μεταφερθούμε σε μια άλλη σκηνή... Έχω σοκαριστεί από τις συζητήσεις που είχα με πολλούς γονείς παιδιών που αποφοίτησαν από τη Γ’ Λυκείου και έδωσαν πανελλαδικές. Δεν υπάρχουν έρευνες και αριθμητικά στοιχεία, αλλά όλα τα σημάδια με ωθούν να υποστηρίξω το εξής: βαθαίνει απότομα και επικίνδυνα η κρίση στην ελληνική οικογένεια και την κοινωνία, από το γεγονός ότι όσοι έχουν παιδιά ηλικίας 17-24 (ή ακόμα 17-30 ετών) πέφτουν απότομα πάνω στην κρίση της αγοράς εργασίας, στο δράμα της εκπαίδευσης και στη σκληρή διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.

Πού θα δουλέψουν αυτά τα παιδιά;

Το σοκ μου ήταν πολύ μεγάλο όταν ανάμεσα σε αυτούς που άκουσα να έχουν σοβαρό πρόβλημα ήταν η οικογένεια μιας νεαρής που πήγε πάρα πολύ καλά στις πανελλαδικές.
Θέλει να αλλάξει ξαφνικά σχέδια, γιατί φοβάται την πορεία της Ιατρικής (που αγαπά), ενώ δεν θέλει να φύγει εκτός Ελλάδας, γιατί όπως πολλά παιδιά, οι οικογένειές τους τα μεγαλώσαμε σε περιβάλλον βολέματος και «φοιτητικής ζωής».
Οι περισσότερες οικογένειες που έχουν παιδιά στην ηλικία 17-25 ετών, τους τελευταίους μήνες -με αυξανόμενο ρυθμό- συνειδητοποιούν ότι εντείνεται το φάσμα της ανεργίας. Ξαφνικά αντιλαμβάνονται ότι τα όποια διαθέσιμα έχουν (μετρητά, ακίνητα, «προστατευμένη» δουλειά), δεν αρκούν για να λύσουν το πρόβλημα των παιδιών τους. Μια μεσαία περιουσία σε ακίνητα και μετρητά κάποιου που αξιοποίησε μια προνομιούχα θέση, μπορεί να εξασφαλίσει 10 χρόνια γερό χαρτζιλίκι για τον άνεργο γιο ή την κόρη που θα παρατείνει τις σπουδές, αλλά δεν αρκεί για να λύσει το «όνειρο» μιας τέτοιας οικογένειας για αποκατάσταση των παιδιών της.
Το ελληνικό «αεροπλανάκι» κινήθηκε εν πολλοίς, γιατί αρκετές οικογένειες άφηναν στην επόμενη γενιά αρκετά (και μη αιτιολογημένα) περιουσιακά στοιχεία, μαζί όμως με κοινωνικές σχέσεις (στα πλαίσια του πελατειακού συστήματος) και επαγγελματική εξασφάλιση. Η κρίση όμως δείχνει ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, διαλύει τις «κοινωνικές σχέσεις» και μηδενίζει τις δυνατότητες επαγγελματικής εξασφάλισης. (Μοιραία σύμπτωση: ο ημι-αργόμισθος της αρχικής μας ιστορίας, έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα του άνεργου γιου του. Το πάλεψε με κάποιο κονέ, τον «έβαλε» σε έναν Οργανισμό, αλλά κάτι οι συμβάσεις που δε ανανεώθηκαν, κάτι η άρνηση του γιου να εργαστεί, ακύρωσαν το εγχείρημα).
Ελάχιστες οικογένειες έχουν προετοιμάσει τα παιδιά τους για αυτό που έρχεται και θα μείνει για πολλά χρόνια. Η κατάσταση διαμορφώνεται προς ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο:

·         το δημόσιο κλείνει οριστικά και αμετάκλητα ως χώρος προσφοράς εργασίας,

·         τα ελεύθερα επαγγέλματα πτυχιούχων που είχαν θεοποιηθεί, θα υποστούν την πιο δραματική συρρίκνωση (η ιατρική έχει ήδη κλείσει, οι μηχανικοί ακολουθούν...)

·         ο ιδιωτικός τομέας υφίσταται το βαρύτερο τίμημα, αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει νέες θέσεις εργασίας

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

Το τι γίνεται στο δημόσιο τομέα, ας το αναλογιστούν αυτοί που τον δημιούργησαν και έχουν τον κύριο λόγο της διαχείρισής του. Να γνωρίζουν ότι εάν δεν μειωθεί το μισθοδολογικό κόστος του δημοσίου, κατά το ισοδύναμο 150.000 περίπου μισθών, καμιά άσκηση ανασύνταξης της χώρας δεν βγαίνει. Η πώληση εταιρειών του δημοσίου για να μην κοπεί αυτό το μισθολογικό κόστος, είναι τεράστιο λάθος και κατάρα για τις επόμενες γενιές. Τα γράφει αυτά ένας αντικρατιστής, ο οποίος δεν μπορεί όμως να αγνοεί ότι η περιουσία του κράτους δεν μπορεί να πωλείται όσο-οσο για να πληρώνονται μισθοί μη παραγωγικών ατόμων.
Η μεγαλύτερη τρύπα όμως βρίσκεται στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που συρρικνώνονται ή κλείνουν.
Ακόμα και αν δεχθούμε ότι το 80% από αυτές ανήκαν σε επιπόλαιους επιχειρηματίες, η ζημιά παραμένει η ίδια. Όσοι ανόητοι λένε «ήλθε η ώρα να κλείσουν οι επιχειρηματίες που πλούτισαν ασύστολα» αγνοούν ότι η κρίση πλήττει κυρίως τις υγιείς επιχειρήσεις, αυτές που δεν έχουν μάθει να παρανομούν και να τα «βρίσκουν».

ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ ΝΑ ΕΛΘΕΙ…

Έχω το πικρό προνόμιο να γράφω αυτό το σημείωμα από τη θέση κάποιου που μπορεί να αντιμετωπίζει με ψυχραιμία την τρέχουσα κρίση,

·         είτε γιατί ήταν πολύ συντηρητικός στις εποχές της εγκληματικής φούσκας

·         είτε επειδή έχει (ρομαντική) διάθεση να επενδύει

·         είτε, τέλος, παρά τις σκληρές συνθήκες, εξακολουθεί να έχει εισροή εργασιών (έστω και αν κανείς σε αυτή τη χώρα, δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει σε δύο μήνες).

Η κατάρρευση γύρω μας, όμως, είναι πολύ πιο ισχυρή από το μικρόκοσμο του καθενός μας... Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να δίνει ασπιρίνες για να γιατρέψει το νεόπλασμα. Κάνει μικροδιαχειρίσεις εντείνοντας τα στοιχεία εκείνα τα οποία κρατούν τη χώρα σε ένα αντιπαραγωγικό στάτους.
Η αγωνία των οικογενειών που βλέπουν τα παιδιά τους εκτός δουλειάς και εκτός κοινωνικής ισορροπίας, θα γίνει κύμα ορμητικό που θα παρασύρει όσους κάνουν μικροπολιτικές. Σ’ αυτό το κύμα θα πάρουν μέρος ακόμα και εκείνοι που διατηρούν τα «τυχερά» και τις αργομισθίες, γιατί ο καημός τους για τα αδιέξοδα των παιδιών τους θα είναι πιο ισχυρός από τη διατήρηση των προνομίων...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: 7 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΡΓΟΜΙΣΘΟΣ

Ναι καλά διαβάσατε, μια δυναμική επιχείρηση 7 ατόμων, που τα περισσότερα στελέχη της έχουν πτυχία, έχει συρρικνώσει τις (συνολικές) απολαβές της στο επίπεδο των εσόδων ενός ημι-αργόμισθου. Η επιχειρηματίας είναι σοβαρή, οι υπηρεσίες που παρέχει η εταιρεία της είναι υψηλού επιπέδου και διεθνών προδιαγραφών. Κάποιοι θα πουν ότι δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες επιχειρήσεις, αλλά δεν είναι σωστή αυτή η θεώρηση. Η ορθή οπτική γωνία είναι ότι υπάρχουν αρκετές τέτοιες σοβαρές μονάδες του ιδιωτικού τομέα, που παρέχουν πραγματικές υπηρεσίες οι οποίες έχουν ζήτηση. Αν κλείσουν αυτές οι επιχειρήσεις, τότε δεν θα ξανανοίξουν ποτέ (στην Ελλάδα).

Η Ρώμη, οι Μάγια και η Ελλάδα: η κατάρρευση και η απλοποίηση

2011-06-14T16:54:00.001+03:00

Επί μήνες είχα στην άκρη το παρακάτω εδάφιο ενός άρθρου για το μέλλον της διαφήμισης . Το ανέσυρα μετά μια συζήτηση με τον Στέφανο Κωφόπουλο, ως προς το τί μπορει να σωθεί απο τη σημερινή Ελλάδα. Αν ισχύει η θεωρία του Clay Shirky, τότε η Ελλάδα μπορεί να έχει τύχη, αν κάποιοι νέοι κάνουν τα πράγματα πολύ πιο απλά (και πολύ πιο φθηνά) απ’ ότι τα έκανε η διαπλοκή, η διαφθορά, το πελατειακό σύστημα. Ολα είναι πολύπλοκα γύρω μας και -ως εκ τούτου- πολύ ακριβά. Πόσο μπορουν οι νέοι να φέρουν τέτοιο βάρος; Ο Στέφανος μου τα έψαλε για τους 50ρηδες... Δεν έχω λόγο να υπερασπιστώ κανέναν... Εχω πολλούς λόγους να αφιερώνω την όποια ενέργεια διαθέτω στο να υποστηρίζω τα εγχειρήματα που εχουν σχέδιο, ειλικρίνεια και ατμό ώστε να ενισχύσουν τα χορτάρια που έχουν μείνει στων Ψαρών την Ολόμαυρη Ραχη. Αυτά μαζί με τις οάσεις, τις εφεδρείες και το κρυμμένο ή παραμελημένο πλούτο, μπορουν να δώσουν περισσότερες ευκαιρίες στη νεολαία απ’ όσες φαίνονται αυτή τη στιγμή.

Η πανάκριβη, πολύπλοκη διαπλοκή

Ιδού το εδάφιο που συμπυκνώνει τα λεχθέντα, από τον Shirky:

Earlier this year, technology observer Clay Shirky argued that "complex societies collapse because, when some stress comes, those societies have become too inflexible to respond." Societies like the Romans and the lowland Mayans fell because further reductions became too uncomfortable for those in power. "Collapse is simply the last remaining method of simplification," writes Shirky. After disintegration, he explains further, the members of a society disperse, experimenting with new ways of doing things. "When the ecosystem stops rewarding complexity," he writes, "it is the people who figure out how to work simply in the present, rather than the people who mastered the complexities of the past, who get to say what happens in the future."